อาการของผู้มีอายุและการเคารพ : หน้า 26/287

ทางกาย ทางวาจา ทางใจอยู่ สมณพราหมณ์เช่นนี้ ควรสักการะ เคารพ นับถือ บูชา นั่นเพราะ เหตุไร เพราะว่าแม้พวกเรายังมีความกำหนัด ความขัดเคือง ความลุ่มหลงใน รูปที่รู้ได้ด้วยจักษุ เสียงที่รู้ได้ด้วยโสต - กลิ่นที่รู้ได้ด้วยมานะ - รสที่รู้ได้ด้วยชิวหา โผฏฐัพพะที่รู้ได้ด้วยกาย- ธรรมารมณ์ที่รู้ได้ด้วยมโน ยังไม่ปราศจากแล้ว ยังมีจิตไม่สงบภายใน ยังประพฤติลุ่ม ๆ ดอน ๆ ทางกาย ทางวาจา ทางใจอยู่ ก็เมื่อเ ก็เมื่อเราทั้งหลายเห็นแม้ความประพฤติสงบของสมณพราหมณ์ พวกนั้นที่ยิ่งขึ้นไปกว่าเรา ดังนี้ ฉะนั้น ท่านสมณพราหมณ์เหล่านั้น จึงควรสักการะเคารพ นับถือ บูชา ดูก่อนคฤหบดีทั้งหลาย ถ้าปริพาชกเจ้าลัทธิอื่นถามท่านทั้งหลายอย่างนี้ว่า ก็อาการ และความเป็นไปของท่านผู้มีอายุทั้งหลายเช่นไรจึงเป็นเหตุให้พวกท่านกล่าวถึงท่านผู้มีอายุทั้ง หลายอย่างนี้ว่า ท่านผู้มีอายุเหล่านั้นเป็นผู้ปราศจากราคะแล้ว หรือปฏิบัติเพื่อความปราศราคะ เป็นผู้ปราศจากโทสะแล้ว หรือปฏิบัติเพื่อความปราศโทสะ เป็นผู้ปราศจากโมหะแล้ว หรือ ปฏิบัติเพื่อความปราศโมหะ ท่านทั้งหลายถูกถามอย่างนี้แล้ว จึงพยากรณ์อย่างนี้ว่า ความจริง ท่านผู้มีอายุเหล่านั้นย่อมเสพเฉพาะเสนาสนะอันสงัด คือป่าดง ที่เป็นที่ไม่มีรูปอันรู้ได้ด้วยจักษุ เสียงอันรู้ได้ด้วยโสต-กลิ่นอันรู้ได้ด้วยฆานะ - รสอันรู้ได้ด้วยชิวหา โผฏฐัพพะอันรู้ได้ด้วยกาย ซึ่งคนทั้งหลายเมื่อ เห็น-ฟัง-ดม-ลิ้ม-สัมผัส แล้วจะพึงยินดี แต่ท่านผู้มีอายุเหล่านั้นจะไม่พึง ยินดีเช่นนั้นเลย นี้แลอาการและความเป็นไปของท่านผู้มีอายุทั้งหลายของพวกข้าพเจ้า ซึ่งเป็น เหตุให้พวกข้าพเจ้ากล่าวถึงท่านผู้มีอายุทั้งหลายได้อย่างนี้ว่า ท่านผู้มีอายุเหล่านั้น เป็นผู้ปราศ จากราคะแล้ว หรือปฏิบัติเพื่อความปราศราคะ เป็นผู้ปราศจากโทสะแล้ว หรือปฏิบัติเพื่อความ ปราศโทสะ เป็นผู้ปราศจากโมหะแล้ว หรือปฏิบัติเพื่อความปราศโมหะ ดูก่อนคฤหบดีทั้งหลาย ท่านทั้งหลายถูกถามอย่างนี้แล้ว จึงพยากรณ์แก่ปริพาชกเจ้าลัทธิอื่นเหล่านั้นอย่างนี้เถิด เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว พราหมณ์คฤหบดีชาวบ้านนครวินทะ ได้ กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าดังนี้ว่า แจ่มแจ้งแล้วพระเจ้าข้า แจ่มแจ้งแล้วพระเจ้าข้า พระโคดม ผู้เจริญทรงประกาศธรรมโดยปริยายมิใช่น้อย เปรียบเหมือนหงายของที่คว่ำา หรือเปิดของที่ปิด หรือบอกทางแก่คนหลงทาง หรือตามประทีปในที่มืด ด้วยหวังว่า ผู้มีตาดีจักเห็นรูปทั้งหลายได้ ฉะนั้น พวกข้าพระองค์นี้ขอถึงพระโคดมผู้เจริญ พระธรรมและพระภิกษุสงฆ์ว่าเป็นสรณะ ขอ พระโคดมผู้เจริญ จงทรงจำพวกข้าพระองค์ว่า เป็นอุบาสกผู้ถึงสรณะตลอดชีวิต ตั้งแต่วันนี้ เป็นต้นไป บทที่ 1 ค า ร ว ะ 6 (ความเคารพ 6 ประการ) DOU 15