การอบรมสั่งสอนพระนวกะ : หน้า 133/287

ช่วยอบรมสั่งสอน จึงทรงบัญญัติให้พระนวกะ คือ พระผู้บวชใหม่ที่ยังไม่ได้ 5 พรรษา ต้องมี พระอุปัชฌาย์คอยอบรมสั่งสอนให้การดูแลอย่างใกล้ชิด ที่เรียกว่า “การถือนิสัย” คือ ขอให้ พระอุปัชฌาย์เป็นที่พึ่งที่อาศัยของตน ทำหน้าที่ปกครองสั่งสอน ให้คำแนะนำในข้อวัตรปฏิบัติ ต่างๆ เพื่อการเป็นพระภิกษุที่ดีนั่นเอง 2. การฟังพระสัทธรรม ในที่นี้หมายถึง “เชื่อฟังคำสอนของครู” เพราะเมื่อพบครูที่ ดีแล้ว ก็ต้องหมั่นเข้าไปใกล้เพื่อจะได้ฟังธรรม เมื่อฟังแล้วต้องสรุปให้ได้ว่าสิ่งที่ครูสอนมานั้นคือ “อะไร (What)” เพื่อที่ความเข้าใจจะได้ถูกต้องตรงทาง การเข้าไปฟังคำสอนของครูต้องทำด้วยความเคารพ เอาใจใส่ต่อการศึกษานั้น แสดง ความพร้อมที่จะรับฟังคำสั่งสอนจากครูบาอาจารย์ ท่านจะได้เกิดความเมตตา ผู้เรียนเองก็จะได้ ประโยชน์จากการศึกษาอย่างเต็มที่ และสาหรับการเป็นผู้เรียนที่ดี จําเป็นต้องมีคุณสมบัติดัง ต่อไปนี้ คือ 1.ไม่ดูแคลนหัวข้อธรรมที่ท่านแสดงว่าง่ายเกินไป 2.ไม่ดูแคลนความรู้ความสามารถของผู้แสดงธรรม 3.ไม่ดูแคลนว่าตนเองโง่จนไม่สามารถรองรับธรรมได้ 4.มีใจเป็นสมาธิขณะฟังธรรม 5.มีโยนิโสมนสิการ พิจารณาโดยแยบคาย คือ จับแง่คิดเป็น การเรียนด้วยความเคารพในการศึกษา จะทำให้ใจของเรามีความพร้อมที่จะรับการ ถ่ายทอดความรู้ที่ครูนำมาสอนได้เป็นอย่างดี ครูผู้สอนก็จะสามารถถ่ายทอดความรู้ความ สามารถได้อย่างเต็มที่ อุปมาเหมือนผู้เรียนเป็นแก้วน้ำที่ว่างเปล่าปราศจากสิ่งใด ๆ เมื่อวางอยู่ ในจุดที่ต่ำกว่า ย่อมสามารถรองรับน้ำจากภาชนะที่อยู่สูงกว่าได้อย่างเต็มที่ 3. การทำในใจโดยแยบคาย ในที่นี้หมายถึง การนำสิ่งที่ได้ยินได้ฟังมา “ไตร่ตรอง คำครู” ทั้งนี้เพื่อพินิจพิจารณาหาเหตุหาผลว่า “ทำไม (Why)” ซึ่งจะเป็นต้นทางให้การทำในใจ โดยแยบคาย หรือโยนิโสมนสิการ เจริญขึ้นมา การพิจารณาไตร่ตรองหาเหตุและผลแห่งธรรม ว่าเหตุเช่นนี้จะทำให้เกิดผลอย่างไร หรือ 122 DOU พุ ท ธ ธ ร ร ม 2