การบริหารเวลาในพระภิกษุ : หน้า 186/287

DOU PD 008 พุทธธรรม 2 : หน้า 186/287 1) การไม่สันโดษในปัจจัย 4 ซึ่งทำให้พระภิกษุไม่รู้จักความพอดี และไม่รู้จัก ประมาณในการรับปัจจัย 4 ไปด้วย ปัจจัย 4 ที่ได้มานั้นแทนที่จะเป็นผลดี ก็กลายมาเป็นภาระ ให้กับพระภิกษุ ต้องเสียเวลาดูแลรักษา และถ้าไม่ระมัดระวังก็จะเป็นเห

12 พ.ย. 2569

3 ครั้ง

การบริหารเวลาในพระภิกษุ DOU PD 008 พุทธธรรม 2 หน้า 186

หน้าที่ 186 / 287

สรุปเนื้อหา

1) การไม่สันโดษในปัจจัย 4 ซึ่งทำให้พระภิกษุไม่รู้จักความพอดี และไม่รู้จัก ประมาณในการรับปัจจัย 4 ไปด้วย ปัจจัย 4 ที่ได้มานั้นแทนที่จะเป็นผลดี ก็กลายมาเป็นภาระ ให้กับพระภิกษุ ต้องเสียเวลาดูแลรักษา และถ้าไม่ระมัดระวังก็จะเป็นเหตุให้ตัณหาเจริญ เวลา ที่ควรจะนำไปใช้เพื่อกาลทั้ง 4 ก็ลดน้อยลงไป เพราะความไม่สันโดษ 2) การอยู่ประจำที่ใดที่หนึ่งนานเกินสมควร ก็เป็นเหตุให้พระภิกษุบริหารเวลาได้ ยากขึ้น เพราะเป็นเหตุให้เกิดการสะสม เกิดความคลุกคลี และมีความห่วงใยในสถานที่ที่อยู่นั้น ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ใน อภินิวาสสูตร ว่า 1. ภิกษุอยู่ประจําที่ย่อมมีสิ่งของมาก มีการสะสมสิ่งของมาก 2. มีเภสัชมาก มีการสะสมเภสัชมาก 3. มีกิจมาก มีกรณียะมาก ไม่ฉลาดในกิจที่จะต้องทำ 4. ย่อม

หัวข้อประเด็น

- การบริหารเวลาในพระภิกษุ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

4 1) การไม่สันโดษในปัจจัย 4 ซึ่งทำให้พระภิกษุไม่รู้จักความพอดี และไม่รู้จัก ประมาณในการรับปัจจัย 4 ไปด้วย ปัจจัย 4 ที่ได้มานั้นแทนที่จะเป็นผลดี ก็กลายมาเป็นภาระ ให้กับพระภิกษุ ต้องเสียเวลาดูแลรักษา และถ้าไม่ระมัดระวังก็จะเป็นเหตุให้ตัณหาเจริญ เวลา ที่ควรจะนำไปใช้เพื่อกาลทั้ง 4 ก็ลดน้อยลงไป เพราะความไม่สันโดษ 2) การอยู่ประจำที่ใดที่หนึ่งนานเกินสมควร ก็เป็นเหตุให้พระภิกษุบริหารเวลาได้ ยากขึ้น เพราะเป็นเหตุให้เกิดการสะสม เกิดความคลุกคลี และมีความห่วงใยในสถานที่ที่อยู่นั้น ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ใน อภินิวาสสูตร ว่า 1. ภิกษุอยู่ประจําที่ย่อมมีสิ่งของมาก มีการสะสมสิ่งของมาก 2. มีเภสัชมาก มีการสะสมเภสัชมาก 3. มีกิจมาก มีกรณียะมาก ไม่ฉลาดในกิจที่จะต้องทำ 4. ย่อมอยู่คลุกคลีด้วยคฤหัสถ์และบรรพชิต ด้วยการคลุกคลีกับคฤหัสถ์อันไม่สมควร 5. เมื่อจะหลีกไปจากอาวาสนั้น ย่อมมีความห่วงใย 3) เป็นผู้ที่ประกอบด้วยธรรม 6 ประการ ที่ทำให้เสื่อมจากกุศลธรรม ซึ่งพระ สัมมาสัมพุทธเจ้ายืนยันไว้ใน “สามกสูตร” ว่า 1. ความเป็นผู้ชอบการงาน 2. ความเป็นผู้ชอบคุย 3. ความเป็นผู้หลับ 4. ความเป็นผู้ชอบคลุกคลีด้วยหมู่คณะ 5. ความเป็นผู้มีมิตรชั่ว มหามกุฏราชวิทยาลัย, “อภินิวาสสูตร” พระสูตร และ อรรถกถา แปล อังคุตตรนิกาย ปัญจก-ฉักกนิบาต เล่ม 36, พิมพ์ครั้งที่ 4, (กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2543), ข้อ 223 หน้า 4755. เล่มเดียวกัน, “สามกสูตร”, หน้า 579. บทที่ 5 สั ป ป ริ ส ธ ร ร ม 7 (วิ ธี ส ร้ า ง ค น ดี ที่โลกต้องการ 7 ประการ) DOU 175 5

การบริหารเวลาในพระภิกษุ : หน้า 186/287

สรุปเนื้อหา

หัวข้อประเด็น

ข้อความต้นฉบับในหน้า

หน้าหนังสือทั้งหมด

หนังสือที่เกี่ยวข้อง