การประสานงานในสถาบันศาสนา : หน้า 112/287

ข้อนี้มีความมุ่งหมายให้แต่ละสถาบันมีการประสานงานกัน สนับสนุนซึ่งกันและกัน เพราะในศาสนาเดียวกันกับเราก็แยกย้ายกันหลายวัด อยู่ต่างบ้านต่างเมืองถึงต่างประเทศก็มี การประสานงานกันด้วยไมตรีอันงาม ย่อมทำให้เกิดความสามัคคี เมื่อมีเหตุการณ์เกิดขึ้นก็ ช่วยเหลือกันได้ ดังเช่นประเทศไทยกับประเทศลังกา เคยช่วยเหลือกันมาในอดีต เฉพาะในส่วนย่อย คือวัดหนึ่ง ๆ พระพุทธองค์ไม่ประสงค์ให้ผู้ใดผูกขาด แต่ละวัดย่อม เอื้อเฟื้อรับรองพระที่มาจากอาวาสอื่นเท่าที่จะทำได้ เพราะผู้ที่มานั้นอาจเป็นผู้มีความรู้ความ สามารถ ช่วยทำความเจริญ หรืออาจเป็นผู้มาเพื่อศึกษาอบรมนำเอาความเจริญไปเผยแพร่ต่อไป ทำให้ศาสนาเจริญ ก็เป็นได้ แต่มีเงื่อนไขอยู่ว่า ขอให้ผู้ที่มานั้นเป็นพระเณรที่ดี เคร่งครัดในสิกขาวินัย มิใช่จะให้ คนเก่าต้องถูกขับไล่ไสส่งหรือได้รับความลำบากเพราะเหตุแห่งคนที่มาใหม่ บทสรุป สรุปตามแนวอปริหานิยธรรมนี้ได้ความว่า เหตุแห่งความเจริญก้าวหน้าของสถาบัน ศาสนา ขึ้นอยู่กับปัญหาสำคัญ ๆ คือ ก. การบริหารที่ดี ได้แก่อปริหานิยธรรมข้อที่ 1-2-3-4 ข. การวางตัวของสมาชิก ได้แก่อปริหานิยธรรมข้อที่ เอท 5-6 ค. การสมานไมตรีกับหมู่อื่น ได้แก่อปริหานิยธรรมข้อที่ 7 ตัวอย่างเกี่ยวกับอปริหานิยธรรมที่มีมาในพระไตรปิฏก ตัวอย่างอปริหานิยธรรมสำหรับคฤหัสถ์ σ2 สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ สานททเจดีย์ใกล้กรุงเวสาลี ครั้งนั้นแล เจ้าลิจฉวีหลายพระองค์ด้วยกันพากันเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ทรงถวาย เรื่องเดียวกัน, หน้า 292-293 มหามกุฏราชวิทยาลัย, “สานททสูตร” พระสูตร และ อรรถกถา แปล อังคุตตรนิกาย สัตตก-อัฏฐก-นวกนิบาต เล่ม 37, พิมพ์ ครั้งที่ 4, (กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2543), หน้า 43-44. บทที่ 4 อ ป ริ ห า นิ ย ธ ร ร ม 7 (หลักการทำงานเป็นทีมอย่างมีประสิทธิภาพ 7 ประการ) DOU 101