จุดมุ่งหมายของการรู้จักธรรม : หน้า 130/287

1. ได้ความรู้ความเข้าใจในความจริงของโลกและชีวิต ว่าทุกสรรพสิ่งไม่ว่าตัวเรา หรือสิ่งใด ๆ ล้วนมีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา ซึ่งเราเรียกกันว่ากฎไตรลักษณ์ เมื่อรู้ความจริงอย่างนี้แล้ว ก็จะเป็นเหตุให้เกิดความเบื่อหน่าย ใจจะคลายจากความยึดมั่นถือมั่น เกิดความมุ่งมั่นที่จะสร้างแต่ความดี ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เราควรต้องกระทำ เพื่อให้เกิดเป็นบุญ กุศลติดตัวไปชาติหน้าได้ 2. ได้ความรู้ความเข้าใจในหลักกฎแห่งกรรม ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตอกย้ำ อยู่เป็นประจำ ว่าทำดีย่อมได้ดีจริง ทำชั่วย่อมได้ชั่วจริง ซึ่งเรื่องเหล่านี้ พระองค์ทรงสอนไว้ใน หลายแห่งด้วยกัน เช่น ในเรื่องที่เป็นชาดกนั้น พระองค์จะทรงระลึกชาติแต่หนหลังมาตรัสเล่า ให้ฟังไว้ ซึ่งก็จะทำให้เกิดความละอาย และเกรงกลัวต่อผลของบาป นอกจากนี้ยังทำให้พระ ภิกษุอยากทําแต่ความดี และหลีกห่างจากความชั่วทั้งปวง 3. ได้รู้หลักของอริยสัจ 4 ว่าการเกิดของเรานี้เป็นเหตุให้มีความทุกข์ เช่น มีความแก่ ความเจ็บ ความตาย มีความเศร้าโศกเสียใจ คับแค้นใจต่าง ๆ นานา และรู้ต่อไปว่าความทุกข์ เกิดขึ้นมาเพราะมีเหตุ คือกิเลสตัณหาที่ฝังอยู่ในใจ ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า เรา สามารถทําจัดกิเลสได้โดยทรงแนะนำวิธีไว้ที่เรียกว่ามัชฌิมาปฏิปทาหรือการศึกษาในศีล สมาธิ ปัญญา นั่นเอง ความรู้อย่างนี้จะช่วยให้พระภิกษุเกิดความเพียรพยายามที่จะทำตามคำสอน ของพระพุทธองค์ให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไป 4. ได้เห็นวิธีการสร้างบารมีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เช่นเรื่องราวที่มีอยู่ในพระ ไตรปิฎกส่วนที่เรียกว่า ชาดก อปทาน พุทธวงศ์ หรือจริยาปิฎก เป็นต้น ในเรื่องเหล่านั้น พระองค์ ทรงเล่าถึงการสร้างบารมีในอดีตชาติของพระองค์เอง ซึ่งช่วยให้พระภิกษุเห็นถึงวิธีการสร้าง บารมีได้อย่างชัดเจน ได้รู้ว่ากว่าที่เราจะสามารถหมดกิเลสตามพระองค์ไปได้ เราต้องสร้าง บารมีทั้ง 10 ทัศ ให้เต็มเปี่ยมบริบูรณ์ เมื่อทราบอย่างนี้ พระภิกษุก็จะมีกำลังใจที่จะมุ่งมั่น สั่งสมบุญบารมีเรื่อยไป เพื่อสักวันหนึ่งบารมีจะได้เต็มเปี่ยมบริบูรณ์ ดังนั้น จึงสรุปจุดมุ่งหมายของการรู้จักธรรมได้ว่า เพื่อให้พระภิกษุรู้ว่าพระพุทธ องค์ทรงสอนอะไร และเพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจ ที่พร้อมจะนำไปประพฤติปฏิบัติ ตามให้ได้อย่างสมบูรณ์ บทที่ 5 สั ป ป ริ ส ธ ร ร ม 7 (วิ ธี ส ร้ า ง ค น ดี ที่โลกต้องการ 7 ประการ) DOU 119