การเข้าใจโลกธรรมของนางมัลลิกา : หน้า 273/287

จารบุรุษของพระราชา ฟังถ้อยคำนั้นแล้ว กราบทูลความที่ชนเหล่านั้นไม่มีโทษแด่พระ ราชา พระราชาทรงถึงความสลดพระหฤทัยเสด็จไปนิเวศน์ของนางมัลลิกานั้น ให้นางมัลลิกา และหญิงสะใภ้ของนางอดโทษแล้ว ได้พระราชทานพรแก่นางมัลลิกา นางกราบทูลว่า “ขอ พระองค์จงทรงอนุญาตให้ลูกสะใภ้ 32 คนของหม่อมฉัน และตัวหม่อมฉัน กลับไปเรือนแห่ง ตระกูลเถิด” พระราชาทรงรับแล้ว นางมัลลิกาส่งหญิงสะใภ้ 32 คน ไปสู่ตระกูลของตน ๆ ด้วยตนเอง ส่วนนางได้ไปสู่เรือนแห่งตระกูลของตนในกุสินารานคร... จากเรื่องนี้เราจะเห็นได้ว่า นางมัลลิกาเป็นผู้เข้าใจในโลกธรรมเป็นอย่างดี ว่า ต้องมีเกิดมีดับ มีความสูญเสียไปเป็นธรรมดา สุขและทุกข์เป็นของคู่โลก เกิดขึ้น หมุนเวียนสับเปลี่ยนกันไปกับสรรพสัตว์ทั้งหลาย ดังนั้นเมื่อต้องประสบกับทุกข์อย่าง ใหญ่หลวงจากการสูญเสียหลวงจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักยิ่ง คือสามีและบุตร ชายทั้ง 32 คน นางก็ยังคงรักษาใจให้เป็นปกติอยู่ได้ เป็นผู้มีสติปัญญา สามารถทำให้ เรื่องจบลงด้วยดีได้ในที่สุด ไม่ได้เคียดแค้น ผูกพยาบาท หรือตีอกชกต่อย ร่ำไห้พิไร รำพันกับความทุกข์ที่ได้รับในครั้งนี้แต่อย่างใด สมกับเป็นพุทธศาสนิกชนที่ฝึกฝนอบรม ตนเองมาแล้วเป็นอย่างดี 1 7.3 ข้อควรรู้ จิตไม่หวั่นไหวในโลกธรรม จิตไม่หวั่นไหวในโลกธรรม คืออะไร ? จิตหวั่น คือความหวั่นหวาดกังวล กลัวว่าจะประสบกับสิ่งที่ไม่ชอบใจ จิตไหว คือความปรารถนาอยากได้สิ่งที่รักที่ชอบใจ โลกธรรม คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นประจำโลก ใคร ๆ ก็ต้องพบ หลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้พระ สัมมาสัมพุทธเจ้าก็ทรงประสบ มีอยู่ 8 ประการ แบ่งเป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่ พระสมชาย ฐานวุฑโฒ, มงคลชีวิตฉบับทางก้าวหน้า, (กรุงเทพฯ : ฐานการพิมพ์, 2543), หน้า 331-334. 262 DOU พุ ท ธ ธ ร ร ม 2