การฝึกฝนพระภิกษุ : หน้า 187/287

ชนเหล่าใดเหล่าหนึ่งในอดีตกาล...ในอนาคตกาล....ในปัจจุบันกาลเสื่อมจากกุศลธรรม ชนเหล่านั้น ทั้งปวง ก็เสื่อมแล้วจากกุศลธรรม เพราะธรรม 6 ประการนี้แล เพราะประกอบด้วยธรรมเหล่านี้ จึงเป็นเหตุให้พระภิกษุไม่รู้จักกิจที่ควรทำ เสียเวลา ไปกับการทํากิจอันไม่เป็นสาระแก่นสาร คุณธรรมความดีงามที่ควรเจริญก้าวหน้า ก็เสื่อมถอย ลงมาอย่างน่าเสียดาย ประโยชน์ที่ได้จากการฝึกตามธัมมัญญูจนถึงกาลัญญู 1 เมื่อพระภิกษุฝึกฝนอบรมตนเองจนเป็นธัมมัญญู เป็นอัตตัญญู เป็นอัตตัญญู เป็น มัตตัญญู และเป็นกาลัญญได้แล้ว เท่ากับว่าท่านสามารถเป็นกัลยาณมิตรให้กับตนเองได้ เพราะ ความที่ท่านรู้คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นอย่างดี (ธัมมัญญ) มีความเข้าใจในนัยที่ พระพุทธองค์หมายถึง และน้อมนำมาประพฤติปฏิบัติอย่างจริงจัง (อัตตัญญู) ทั้งยังสามารถ ประเมินคุณธรรมที่เกิดจากการฝึกนั้นได้ (อัตตัญญู) และเข้มงวดกวดขันในการรับปัจจัย 4 ซึ่ง ทำให้นิสัยดี ๆ เกิดขึ้นมา ความเจริญก้าวหน้าก็ยิ่งมีมากขึ้น (มัตตัญญู) และตอกย้ำด้วยการบริหาร เวลา คือการนำเวลาไปใช้ศึกษาทั้งปริยัติและปฏิบัติให้เข้มข้นขึ้น (กาลัญญ) เมื่อทำได้อย่างนี้ กาย วาจา ใจ ของท่านก็ยิ่งมีความบริสุทธิ์บริบูรณ์ คุณธรรมความดีงามมีแต่จะก้าวหน้า คุณวิเศษ และความหลุดพ้นจากอาสวกิเลสย่อมเกิดขึ้นแก่พระภิกษุนั้นสักวันหนึ่งอย่างแน่นอน เพราะ เหตุนั้นพระภิกษุจึงได้ชื่อว่า ทำตัวของท่านให้เป็นที่พึ่งให้กับตนเองได้อย่างสมบูรณ์ สรุปว่า การจะเป็นกาลัญญบุคคล (ความเป็นผู้รู้จักกาล) ได้นั้น ต้องประกอบด้วย 1.เห็นคุณค่าของเวลา สามารถบริหารเวลาที่มีให้เกิดประโยชน์กับตนเองได้สูงสุด 2. สามารถจัดสรรเวลาตามลำดับความสำคัญ โดยต้องแบ่งเพื่อทำงานสำคัญ ที่สุดของชีวิตก่อน 4 ประการ คือ การเรียน การสอบถาม การนั่งสมาธิทำความเพียร และ การหลีกออกเร้น เพื่อปฏิบัติธรรมให้ต่อเนื่อง เมื่อพระภิกษุฝึกได้อย่างนี้แล้ว พระพุทธองค์จึงจะทรงรับรองว่า “ภิกษุเป็นธัมมัญญู อัตถัญญู อัตตัญญู มัตตัญญู กาลัญญู ด้วยประการฉะนี้ มหาวิทยาลัยธรรมกาย แคลิฟอร์เนีย, แม่บทการฝึกอบรมในพระพุทธศาสนา, (ปทุมธานี : กองวิชาการ มหาวิทยาลัยธรรมกาย แคลิฟอร์เนีย, 2549), หน้า 161-162. 176 DOU พุท ธ ธ ร ร ม 2