พระติสสะเถระและนายช่างแก้ว : หน้า 61/287

พระเถระ. เราไม่ได้ถือเอาดอก อุบาสก นายมณีการ. ท่านขอรับ ในที่นี้ไม่มีคนอื่น ท่านต้องเอาไปเป็นแน่ ขอท่านจงให้แก้ว มณีแก่ผมเถิด เมื่อพระเถระนั้นไม่รับ เขาจึงพูดกะภริยาว่า “พระเถระเอาแก้วมณีไปแน่ เราจักบีบคั้น ถามท่าน “ภริยาตอบว่า “แน่ะนาย นายอย่าให้พวกเราฉิบหายเลย พวกเราเข้าถึงความเป็น ทาสเสียยังประเสริฐกว่า ก็การกล่าวหาพระเถระผู้เห็นปานนี้ไม่ประเสริฐเลย นายช่างแก้วนั้น กล่าวว่า “พวกเราทั้งหมดด้วยกัน เข้าถึงความเป็นทาส ยังไม่เท่าค่าแก้วมณี” ดังนี้แล้ว จึงถือ เอาเชือกพันศีรษะพระเถระขันด้วยท่อนไม้ โลหิตไหลออกจากศีรษะ หูและจมูกของพระเถระ หน่วยตาทั้งสองได้ถึงอาการทะเล้นออก ท่านเจ็บปวดมาก ก็ล้มลง ณ ภาคพื้น นกกะเรียนมา ด้วยกลิ่นโลหิต ดื่มกินโลหิต ขณะนั้น นายมณีการจึงเตะมันด้วยเท้าแล้วเขี่ยไปพลางกล่าวว่า “มึงจะทำอะไรหรือ ?” ด้วยก๋าลังความโกรธที่เกิดขึ้นในพระเถระ นกกะเรียนนั้นล้มกลิ้งตายด้วยการเตะทีเดียวเท่านั้น พระเถระเห็นนกนั้น จึงกล่าวว่า “อุบาสก ท่านจงผ่อนเชือกพันศีรษะของเราให้หย่อนก่อนแล้ว จงพิจารณาดูนกกะเรียนนี้ (ว่า) มันตายแล้วหรือยัง ?” ลำดับนั้น นายช่างแก้วจึงกล่าวกะท่าน ว่า “แม้ท่านก็จักตายเช่นนกนั่น” พระเถระตอบว่า “อุบาสก แก้วมณีนั้น อันนกนี้กลืนกินแล้ว หากนกนี้จักไม่ตายไซร้ ข้าพเจ้าแม้จะตาย ก็จักไม่บอกแก้วมณีแก่ท่าน “เขาแหวะท้องนกนั้น พบแก้วมณีแล้ว งักงันอยู่ มีใจสลด หมอบลงใกล้เท้าของพระเถระ กล่าวว่า “ขอพระผู้เป็นเจ้า จงอดโทษแก่ผม ผมไม่รู้อยู่ ทำไปแล้ว” พระเถระ, อุบาสก โทษของท่านไม่มี ของเราก็ไม่มี มีแต่โทษของวัฏฏะเท่านั้น เราอด โทษแก่ท่าน นายมณีการ. ท่านขอรับ หากท่านอดโทษแก่ผมไซร้ ท่านจงนั่งรับภิกษาในเรือนของ ผมตามทำนองเถิด พระเถระกล่าวว่า “อุบาสก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราจักไม่เข้าไปภายในชายคาเรือน ของผู้อื่น เพราะว่านี้เป็นโทษแห่งการเข้าไปภายในเรือนโดยตรง ตั้งแต่นี้ไป เมื่อเท้าทั้งสองยัง เดินไปได้ เราจักยืนที่ประตูเรือนเท่านั้น รับภิกษา” พระเถระครั้นกล่าวคาถานี้แล้ว ต่อกาลไม่ นานนักก็ปรินิพพานด้วยพยาธินั้นนั่นเอง 50 DOU พุ ท ธ ธ ร ร ม 2