นางมัลลิกาและการเผชิญความทุกข์ : หน้า 272/287

พระราชาทรงเชื่อค่าของ ามาตย์เหล่านั้น มิได้อาจจะทรงชมพระหฤทัยใต้ ทรงดำาริอีก ว่า "เมื่อพันธุละถูกฆ่าตายในที่นี้นั่นแล ความครหาก็จักเกิดแก่เรา" ทรงมีรับสั่งให้บุรุษที่แต่งไว้ โจมตีปัจจันตนครแล้วรับสั่งให้หาพันธุละมา ทรงส่งไปด้วยพระดำรัสว่า "ทราบว่า จังหวัด ปลายแดน โจรกำเริบขึ้น ท่านพร้อมทั้งบุตรของท่านจงไปจับโจรมา” แล้วทรงส่งนายทหาร ผู้ใหญ่ซึ่งสามารถเหล่าอื่น ไปกับพันธุลเสนาบดีนั้นด้วยพระดำรัสว่า "พวกท่านจงตัดศีรษะ พันธุลเสนาบดีพร้อมทั้งบุตร 32 คน ในที่นั้นแล้วนำมา เมื่อพันธุละนั้นพอถึงจังหวัดปลายแดน พวกโจรที่พระราชาทรงแต่งไว้กล่าวกันว่า “ทราบ ว่า ท่านเสนาบดีมา” แล้วพากันหลบหนีไป พันธุลเสนาบดีนั้น ยังประเทศนั้นให้สงบราบคาบแล้ว ก็กลับมา ลำดับนั้น ทหารเหล่า นั้นก็ตัดศีรษะพันธุลเสนาบดีพร้อมกับบุตรทั้งหมดในที่ใกล้พระนคร นางมัลลิกาเทวีไม่มีความเสียใจ วันนั้น นางมัลลิกาเทวีนิมนต์พระอัครสาวกทั้งสองพร้อมทั้งภิกษุ 500 รูป ครั้นใน เวลาเช้า พวกคนได้นําหนังสือมาให้นาง เนื้อความว่า "โจรตัดศีรษะสามีพร้อมทั้งบุตรของท่าน นางรู้เรื่องนั้นแล้ว ไม่บอกใคร ๆ พับหนังสือใส่ไว้ในพกผ้า อังคาสภิกษุสงฆ์เรื่อยไป ขณะนั้น สาวใช้ของนางถวายภัตแก่ภิกษุแล้ว นำถาดเนยใสมา ทำถาดแตกตรงหน้า พระเถระ พระธรรมเสนาบดีกล่าวว่า “สิ่งของมีอันแตกเป็นธรรมดา ก็แตกไปแล้ว ใคร ๆ ไม่ ควรคิด” นางมัลลิกานั้น นำเอาหนังสือออกจากผ้า เรียนท่านว่า "เขานำหนังสือนี้มาให้แก่ดิฉัน เนื้อความว่า “พวกโจรตัดศีรษะสามีพร้อมด้วยบุตร 32 คน ดิฉันแม้สดับเรื่องนี้แล้ว ก็ยังไม่คิด เมื่อ (เพียง) ถาดเนยใสแตก ดิฉันจักคิดอย่างไรเล่า? เจ้าข้า” พระธรรมเสนาบดีกล่าวคำเป็นต้นว่า "ชีวิตของสัตว์ทั้งหลาย ในโลกนี้ไม่มีนิมิต ใคร ๆ ก็รู้ไม่ได้ ทั้งฝืดเคือง ทั้งน้อย และชีวิตนั้นประกอบด้วยทุกข์” แสดงธรรมเสร็จแล้ว ลุกจากอาสนะ ได้ไปวิหารแล้ว ฝ่ายนางมัลลิกาให้เรียกบุตรสะใภ้ทั้ง 32 คนมาแล้ว สั่งสอนว่า "สามีของพวกเธอไม่มี ความผิด ได้รับผลกรรมในชาติก่อนของตน เธอทั้งหลายอย่าเศร้าโศก อย่าปริเทวนาการ อย่า ทําการผูกใจแค้นเบี้องบนพระราชา” บทที่ 7 โ ล ก ธ ร ร ม 8 (เรื่ อ ง ข อ ง โ ล ก 8 ประการ) DOU 261 8 ง ข โ