การเป็นธัมมัญญูและอัตถัญญู : หน้า 141/287

ดังนั้น พระภิกษุจะต้องเป็นธัมมัญญู โดยการศึกษาพระไตรปิฎก ซึ่งเป็นคำสอนของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหมด จนเห็นภาพรวมการสร้างบารมีของพระองค์ สามารถจดจำ และ สรุปสาระสําคัญของธรรมะได้ในระดับหนึ่ง จากนั้นจึงจะน่าค่าสอนทีศึกษานั้น มาพัฒนา ตนเองให้เป็นอัตถัญญบุคคล ด้วยการ แตกฉาน 1. พิจารณาไตร่ตรองธรรมะ จนเข้าใจความหมายในนัยต่าง ๆ ได้อย่างถูกต้องลึกซึ้ง 2. สามารถนำธรรมะนั้น มาใช้ฝึกฝนอบรมตนเองจนเกิดเป็นคุณธรรมภายในได้ ในความเป็นจริงแล้ว คงไม่มีพระภิกษุรูปใด ที่ต้องรอให้ตนเองอ่านพระไตรปิฎกให้จบ ก่อน แล้วจึงค่อยลงมือฝึกปฏิบัติเป็นแน่ ดังนั้นในการฝึกเพื่อเป็นอัตถัญญูจริง ๆ พระภิกษุคง ต้องศึกษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ หลังจากนั้นก็ทำความ เข้าใจ และลงมือปฏิบัติควบคู่กันไป ในเบื้องต้นอาจต้องพึ่งพาพระอุปัชฌาย์ หรือครูบาอาจารย์ ท่านผู้รู้ทั้งหลาย ให้ช่วยแนะนำประคับประคองไปด้วยระหว่างที่ฝึกหัดขัดเกลาตนเอง ระหว่าง ที่ฝึกปฏิบัติก็ศึกษาพระไตรปิฎกเพิ่มเติมไปด้วย โดยสรุปก็คือ ศึกษาไป ฝึกปฏิบัติไป ภายใต้การดูแลของครูบาอาจารย์ ด้วยวิธีเช่นนี้ การเป็นธัมมัญญู อัตถัญญู ก็จะมีความสมบูรณ์เข้มข้นมากขึ้นไปตามลำดับ ข้อควรระวัง ธรรมชาติของพระธรรม คือ มีความละเอียดลุ่มลึก เกินกว่าที่สรรพสัตว์ทั้งหลายจะรู้ แจ้งแทงตลอดได้ด้วยตนเอง อุปมาเหมือนมหาสมุทรที่ลึกและกว้างใหญ่ เกินกว่าที่สัตว์เล็ก ๆ เช่นหนูหรือกระต่ายจะหยั่งเท้าลงไปถึง แต่เพราะอาศัยพระปัญญาอันบริสุทธิ์ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ทรง แยกแยะธรรมะมาเทศนาสั่งสอนให้เราเข้าใจตามได้ง่าย จนบางครั้งขณะที่ศึกษาธรรมะไป อาจ รู้สึกเหมือนธรรมะนั้นไม่ได้ยากอะไรเลย หากรู้สึกอย่างนั้น ขอให้ระลึกเสมอว่านั่นเป็นเพียง ความรู้สึกส่วนตัวของเราเอง จะได้ไม่ประมาทพลาดพลั้ง เพราะบางทีในความง่ายนั้นอาจแฝง ไว้ด้วยความลึกซึ้งที่เรายังไม่เข้าใจ เพราะธรรมะที่พระพุทธองค์ตรัสไว้อาจมีนัยหรือความ หมายที่แตกต่างกันได้ ขึ้นกับบริบทหรือความประสงค์ของพระองค์ ที่แตกต่างกันไปตามแต่ เหตุการณ์หรือบุคคลที่พระองค์ตรัสด้วย 130 DOU พุท ธ ธ ร ร ม 2