การเรียนรู้ของสามเณร : หน้า 71/287

เธอเดินต่อไปเห็นพวกช่างศรกำลังเอาลูกศรลนไฟแล้ว เล็งด้วยหางตา ตัดให้ตรง จึง เรียนถามว่า “พวกนี้ ชื่อพวกอะไรกัน? ขอรับ” พระเถระ. ชื่อช่างศร เธอ สามเณร. ก็พวกเขา ทำอะไรกัน? พระเถระ, เขาลนทีไฟ แล้วดัดลูกศรให้ตรง สามเณร, ลูกศรนั่น มีจิตไหม? ขอรับ พระเถระ, ไม่มีจิต เธอ เธอคิดว่า “ถ้าคนทั้งหลายถือเอาลูกศรอันไม่มีจิตลนไฟแล้วดัดให้ตรงได้ เพราะเหตุไร? แม้คนมีจิต จึงจักไม่อาจเพื่อทำจิตของตนให้เป็นไปในอำนาจ แล้วบำเพ็ญสมณธรรมเล่า?” ครั้นสามเณรเดินต่อไป เห็นชนถากไม้ทําเครื่องทัพสัมภาระมีกํากงและดุมเป็นต้น จึง เรียนถามว่า “พวกนี้ ชื่อพวกอะไร? ขอรับ” พระเถระ. ชื่อช่างถาก เธอ สามเณร. ก็พวกเขา ทำอะไรกัน? พระเถระ. เขาถือเอาไม้แล้วทำล้อแห่งยานน้อยเป็นต้น เธอ สามเณร. ก็ไม้เหล่านั่น มีจิตไหม? ขอรับ พระเถระ, ไม่มีจิต เธอ ที่นั้น เธอได้มีความตริตรองอย่างนี้ว่า “ถ้าคนทั้งหลายถือเอาท่อนไม้ที่ไม่มีจิต ทำเป็น ล้อเป็นต้นได้ เพราะเหตุไร คนผู้มีจิตจึงจักไม่อาจทำจิตของตนให้เป็นไปในอำนาจแล้วบำเพ็ญ สมณธรรมเล่า? เธอเห็นเหตุเหล่านี้แล้ว จึงเรียนว่า “ใต้เท้าขอรับ ถ้าใต้เท้าควรถือบาตรและจีวรของ ใต้เท้าได้ กระผมจึงกลับ” พระเถระมิได้เกิดความคิดเลยว่า “เจ้าสามเณรเล็กนี้บวชได้หยก ๆ ตามเรามา กล่าวอย่างนี้ได้” กลับกล่าวว่า “จงเอามา สามเณร” แล้วได้รับบาตรและจีวรของตนไว้ 60 DOU พุ ท ธ ธ ร ร ม 2