ความสำคัญของศรัทธาในพระพุทธศาสนา : หน้า 154/287

ฝ่ายเดียว 1) เชื่อว่าพระพุทธเจ้ามีจริง คือ พระองค์ตรัสรู้ด้วยพระองค์เองจริง 2) เชื่อว่าพระธรรมคำสอนของพระองค์ดีจริง เป็นไปเพื่อความเจริญในกุศลธรรมแต่ 3) เชื่อว่าเมื่อนำคำสอนของพระพุทธองค์มาปฏิบัติแล้วย่อมได้ผลดีจริง คือ ปฏิบัติ แล้วสามารถหมดกิเลสตามพระองค์ไปได้จริง ในบรรดาศรัทธาทั้ง 4 ตถาคตโพธิสัทธามีความสำคัญที่สุด เพราะความเชื่ออื่น ๆ นั้น อาศัยความเชื่อในปัญญาตรัสรู้ธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นพื้นฐาน ในทางปฏิบัติศรัทธามีลักษณะเป็นความสว่างที่เกิดขึ้นในใจ เมื่อเกิดแล้ว จะส่งผลให้ คน ๆ นั้นอยากทําความดีด้วยกาย วาจา และใจ ซึ่งเป็นต้นทางให้กุศลธรรมเจริญขึ้นมา สําหรับผู้มีศรัทธา ก็ควรพัฒนาศรัทธาของตนนั้นให้มั่นคง กลายเป็น อจลศรัทธา คือ ความเลื่อมใสศรัทธาชนิดที่หมดความสงสัยใดๆในพระรัตนตรัย เมื่อมีศรัทธาตั้งมั่น จึงจะ มั่นใจได้ว่า คุณธรรมความดีของเราจะก้าวหน้า ไม่เสื่อมสลายหรือลดน้อยลงไปได้เลย 2. ศีล ศีล แปลว่า ความประพฤติดีทางกายและวาจา การรักษากายและวาจาให้เรียบร้อย ข้อปฏิบัติสําหรับควบคุมกายและวาจาให้อยู่ในความดีงาม การรักษาปกติตามระเบียบวินัย ปกติ มารยาทที่ปราศจากโทษ ข้อปฏิบัติในการเว้นจากความชั่ว ข้อปฏิบัติในการฝึกหัดกายวาจาให้ ตียิ่งขึ้น ความสุจริตทางกายวาจาและอาชีพ 1 ศีลจึงเป็นเครื่องควบคุมกายและวาจาให้เรียบร้อยดีงาม ซึ่งสำหรับพระภิกษุนั้น พระ อรรถกถาจารย์ได้รวบรวมไว้เป็น 4 ประเภท เรียกว่า ปาริสุทธิศีล ได้แก่ 1. ปาฏิโมกขสังวรศีล คือการเว้นจากข้อที่พระพุทธองค์ทรงห้าม และทำตามข้อที่ ทรงอนุญาต และประพฤติเคร่งครัดในสิกขาบททั้งหลาย แบ่งออกได้ 3 หัวข้อด้วยกัน คือ 1) ถึงพร้อมด้วยมรรยาทและโคจร เล่มเดียวกัน, หน้า 391. บ ท ที่ 5 สั ป ป ริ ส ธ ร ร ม 7 (วิ ธี ส ร้ า ง ค น ดี ที่ โ ล ก ต้ อ ง ก า ร 7 ประการ) DOU 143