การยืนและการกระทำของภิกษุ : หน้า 198/287

แต่หากมีลักษณะตรงกันข้าม ก็ทรงแนะนำให้เข้าไป เมื่อเข้าไปแล้ว ยังให้รักษากิริยา อาการที่ดี อีก 5 ประการ คือ 1. อย่าถือวิสาสะกับสาธุชนที่เราไม่คุ้นเคย 2. อย่าบงการ หรือเจ้ากี้เจ้าการให้เขาทำนั่นทำนี่ให้ 3. อย่าคบหากับคนที่ไม่ถูกกับเขา หรือไม่หวังดีกับเขา 4. อย่าพูดกระซิบกระซาบกัน 5. อย่าขอมากเกินไป 2. การยืน ประการถัดมา พระองค์ตรัสว่า “จึงยืนอย่างนี้” ซึ่งอาการยืนที่ถูกต้องนั้น ควรมีลักษณะ 6 อย่าง ดังนี้ คือ 2 1. ไม่ยืนไกลเกินไป เพราะหากต้องพูดก็ทำให้ต้องพูดเสียงดัง 2. ไม่ยืนใกล้เกินไป เพราะจะทำให้อึดอัด เบียดเสียดกันเกินควร 3. ไม่ยืนเหนือลม เพราะอาจเดือดร้อนด้วยกลิ่นตัว 4. ไม่ยืนสูงกว่า เพราะแสดงถึงความไม่เคารพ 5. ไม่ยืนตรงหน้าเกินไป เพราะเวลามอง จะต้องจ้องตาต่อตาดูกันเกินไป 6. ไม่ยืนข้างหลังเกินไป เพราะทำให้ต้องชะเง้อคอดู แท้ที่จริง การยืนในตำแหน่งที่เหมาะสม ก็คือ ยืนเยื้อง ๆ ด้านซ้ายหรือขวา ในระยะที่ พอเหมาะนั่นเอง 3. การกระทำ ประการถัดมา พระองค์ตรัสว่า “พึงทำอย่างนี้” ซึ่งการกระทำนั้น จะ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ซึ่งอาจแตกต่างกันไป แต่ถึงอย่างไร การจะทำอะไรหรือไม่ทำอะไรก็เป็น มหามกุฏราชวิทยาลัย, “กุลปกสูตร” พระสูตร และ อรถถกถา แปล อังคุตตรนิกาย ปัญจก-ฉักกนิบาต เล่ม 36, พิมพ์ครั้งที่ 4, (กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2543), หน้า 250. “อรรถกถา โอฆตรณสูตร”, พระสูตร และ อรถถกถา แปล สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เล่ม 24, (2543) หน้า 32. บทที่ 5 สั ป ป ริ ส ธ ร ร ม 7 (วิ ธี ส ร้ า ง ค น ดี ที่โลก ต้องการ 7 ประการ) DOU 187