การเป็นกัลยาณมิตรและการรู้จักบุคคล : หน้า 223/287

สําหรับฆราวาส การพัฒนาตนเองเพื่อการเป็นปริสัญญ ด้วยการเรียนรู้ธรรมเนียม ปฏิบัติของกลุ่มบุคคลทั้ง 4 กลุ่มนี้ก็ทำคล้ายคลึงกับพระภิกษุเช่นกัน แต่ควรมุ่งไปที่การเป็น กัลยาณมิตรให้กับกลุ่มที่มีบทบาททางสังคมใกล้เคียงกับตนเองแทน เช่น หากตนมีอาชีพครูเมื่อ ต้องเข้าไปหากลุ่มบุคคลทั้ง 4 กลุ่มนี้ ก็ต้องวางตัวให้เหมาะสมในฐานะครูกับบุคคลทั้ง 4 กลุ่ม รวมทั้งต้องคำนึงไปถึงอายุ ตำแหน่งหน้าที่การงาน และความสัมพันธ์อื่น ๆ อีกด้วย หากเรา สามารถเรียนรู้ธรรมเนียมและปฏิบัติตนเองได้อย่างเหมาะสม ก็ถือว่าเป็นปริสัญญได้เช่นกัน 7. ปุคคลัญญุตา หรือบุคคลปโรปรัญญุตา (ความเป็นผู้รู้จักบุคคล) เมื่อพระภิกษุแสดงธรรม แนะนำความรู้อันบริสุทธิ์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า สามารถ แนะนําธรรมะให้ตรงกับสภาวะที่คนฟังเป็นอยู่จนผู้ฟังเกิดกำลังใจ นำธรรมะที่ตนได้ฟังไปปฏิบัติ จนบังเกิดผลดีขึ้นกับตัวเองได้ ถือว่าประสบความสำเร็จในการทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตรให้แก่ ผู้อื่น จึงเรียกพระภิกษุได้ว่า เป็นบุคคลปโรปรัญญ สําหรับฆราวาส ก็สามารถฝึกตัวเองให้เป็นบุคคลปโรปรัญญได้เช่นเดียวกับพระภิกษุคือ สามารถแนะนําธรรมะให้เหมาะสมแก่คนนั้น ๆ ซึ่งอาจแตกต่างกันบ้างในด้านของวิธีการแนะนำ อันเนื่องมาจากความแตกต่างของเพศภาวะระหว่างพระภิกษุกับฆราวาส ทำให้รูปแบบที่ใช้ ควร เป็นการแนะนำามากกว่าการสั่งสอนในบุคคลระดับเดียวกันหรือสูงกว่า ส่วนบุคคลผู้มีระดับต่ำ กว่าทั้งอายุ วัย การทำงาน อย่างเช่น เป็นเด็ก เป็นลูก เป็นลูกน้องในที่ทำงาน เป็นต้น ก็อาจ แนะนำสั่งสอนให้ได้ไปตามความเหมาะสม เป็นต้น จากวิธีการทั้ง 7 ขั้นตอนที่กล่าวมานั้น สัปปุริสธรรม 7 จึงเป็นวิธีสร้างคนดีที่โลกต้องการ อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด ให้กับทั้งพระภิกษุและฆราวาส ในทุก ๆ ระดับและทุก ๆ อาชีพ ซึ่ง นอกจากจะทำให้สามารถพัฒนาคุณธรรมของตนเองให้ก้าวหน้าแล้ว ยังทำให้มีคุณสมบัติเป็น กัลยาณมิตรที่ดีให้แก่ผู้อื่นได้เป็นอย่างดีอีกด้วย ถ้าใครทําได้ครบทุกข้อ ชีวิตก็จะพบแต่ความเจริญรุ่งเรือง ส่วนคนที่ทำได้แค่ข้อ 1-2 แล้วเอาตัวเองเป็นที่ตั้งแล้วก็ชนแหลก ทําให้มักน้อยใจและคิดว่าทําไม่ได้ดี แต่ที่จริงเพราะ ปฏิบัติไม่ครบตามหลักธรรมดังกล่าว ก็ให้สำรวจตัวเองว่าทำครบทุกข้อหรือไม่ ตรงไหนด้อยก็ ให้เสริมให้ดีขึ้น ถ้าทำได้ครบจึงจะประสบผลสำเร็จอย่างที่ต้องการ 212 DOU พุ ท ธ ธ ร ร ม 2