ปัจจัย 4 กับวิถีชีวิตของฆราวาส : หน้า 179/287

2. ปัจจัย 4 กับวิถีชีวิตของฆราวาส ศนคติที่กล่าวมา ฆราวาสอาจนำปัจจัย 4 มาปรับพิจารณาให้สอดคล้องกับวิถี ชีวิตของตนเองได้ ดังนี้ 1.เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม ควรมุ่งใช้ให้ตรงกับวัตถุประสงค์โดยรักษาเสื้อผ้าของตนให้สะอาด นุ่งห่มแล้วสุภาพเรียบร้อย คล่องตัว ดูแลรักษาได้ง่าย เลือกซื้อชนิดที่มีคุณภาพดี สามารถใช้ งานได้ยาวนาน ราคาไม่แพงมากเกินไป สีสันไม่ฉูดฉาด และควรเลือกซื้อเสื้อผ้าที่สามารถ ใช้ได้ในหลายโอกาส หรือหลายสถานการณ์เพื่อจะได้ไม่จําเป็นต้องมีเสื้อผ้ามากเกินความจําเป็น เป็นต้น 2. อาหาร ควรเน้นที่ความครบถ้วนทางโภชนาการ มากกว่ารับประทานอาหารที่ไม่ ค่อยมีประโยชน์ตามใจชอบ ซึ่งส่วนใหญ่จะแพงเกินจริง ทำให้ติดนิสัยสุรุ่ยสุร่าย ไม่คุ้มกับเงินที่ ต้องเสียไป อาหารที่รับประทานต้องสะอาด และฝึกให้รับประทานแต่พอดี คือไม่ให้อิ่มมากเกิน ไป โดยอาศัยหลักที่ว่า อีก 4-5 คำจะอิ่มก็ให้ดื่มน้ำตามไป ไม่ซื้ออาหารมากเกินความจำเป็น จนเหลือ และหมั่นฝึกรับประทานอาหารให้เป็นเวลา เป็นต้น 3. ที่อยู่อาศัย ควรอยู่ในสถานที่ที่เหมาะสม เป็นสัปปายะ เช่น อยู่ใกล้วัด ใกล้แหล่งอาหาร และผู้คนในบริเวณที่อาศัยเป็นคนดี มีศีลธรรม ขนาดของที่อยู่อาศัยก็ไม่ควรใหญ่เกินไป จน กระทั่งดูแลได้ลำาบาก ต้องเสียเวลากับการทำความสะอาด หรือบำรุงซ่อมแซมมากเกินไป เป็นต้น 4. ยารักษาโรค ในที่นี้หมายถึง ต้องหมั่นดูแลรักษาสุขภาพให้แข็งแรง เช่น ต้องหมั่น ออกกำลังกายเป็นประจำ หรือตรวจสุขภาพประจำปี และหากเจ็บไข้ได้ป่วยก็ต้องไม่ปล่อยปละ ละเลย ต้องรีบรักษาให้หาย เป็นต้น การนำความรู้เรื่องมัตตัญญูมาปรับใช้ก็เพื่อเกื้อกูลต่อการใช้ชีวิตในทางโลกและ เกื้อกูลต่อการฝึกฝนอบรมตนเองให้เพียบพร้อมด้วยคุณงามความดีในทางธรรม ทั้งยังจะทำให้ ได้นิสัยดี ๆ ที่จะช่วยสนับสนุนให้การสร้างบารมีด้วย ทาน ศีล ภาวนา ของฆราวาสก้าวหน้าดี ยิ่งขึ้นไป ทั้งนี้เพราะใจจะไม่เกาะติดกับปัจจัย 4 ที่เป็นสิ่งนอกตัวมากนัก เช่นเรื่องเสื้อผ้าก็จะ หันมาคำนึงถึงวัตถุประสงค์การใช้มากกว่าจะให้ความสำคัญกับสีสันความสวยงาม หรือ ปริมาณที่มากเกินความจำเป็น ชีวิตก็จะมีความเรียบง่าย ความรู้สึกอยากได้ก็ลดน้อยลงไป ผู้ที่ มีนิสัยเช่นนี้ เวลาทำทานมักสามารถตัดใจได้โดยง่าย ไม่มีความตระหนี่หวงแหน เมื่อรักษาศีล 168 DOU พุท ธ ธ ร ร ม 2