พระธัมมิภทฺถอภินิธาน และความหมาย : หน้า 101/194

ประโยค คํานํพระธัมมิภทฺถอภินิธาน ยกพัทธ์เปล ภาค ๔ หน้า 100 เป็นผู้ชํานาญด้วยเปรต (อมฤ) ย่อมเป็น อดี ดังนี้ อา ท ศรีแล้ว คำ ซึ่งพระคาถา อิม นี้ว่า (ภิญญ) อ.ภิญญ ปรตญฺญูปสฺโส ผู้เข้าใจอภัย ซึ่งตั้งอ้นบุคคลอันใหลแล้วเป็นอยู่โดยปกติ ลภ ฟังได้ ปิณทุ ซึ่งก่อนข้าว ย ใด อคึฺโต วา จากส่วนเลิศหรือ มณฑปา วา หรือว่าจากส่วน ทํามกลาง เสนโต วา หรืองอส่วนอันเหือ (โภค) อภิญญูน น อโล เป็นผู้ไม่ควร ถูฏ เพื่ออันชมเชย ต ปิณทุ ซึ่งก่อนข้าวนั่น (โภค) ย่อมเป็น นอป อน เป็นผู้ไม่ควร นิปฺปจฺจยา (ภิวิตฺ) เพื่ออันเป็น เป็นผู้เดียว แล้วเคี้ยวิน ต ปิณทุ ซึ่งก่อนข้าวนั่น (โภค) ย่อมเป็น ธิรา อ.นักปราชญ์ ท.เขน ยังชนา ท.นายคดี ย่อมให้รั ตา ปิณทุ ซึ่งภิญญู เมมันบ้าง มูณ ว่าเป็นมูณ อดี ดังนี้ พราหมณ์โน อ. พราหมณ์ ต วณ สุดา ว ฟังแล้ว ซึ่งพระ- ดำรัสนั้นเทียว ปลุนบญิตอเป็นผู้จิตอันเลื่อนสายแล้ว ทุวา เป็น (อิณฺฑุตวา) คิดแล้วว่า อโห โอ อฏฐิอีด คามน่ารัศรรั ราชปุตโต อ.พระราชบุตร ทีปสาโก นาม ชื่อว่าผูเป็นเจ้าของแห่ง ประทีป อวตฺตา ไมรัติแล้วว่ารสแลว่า อตุโฏ อ.ความต้องการ อจฉฺชุกฺ เตน ด้วยกันเป็นแดน ควร ของท่าน น (อุตติ) ย่อมไม่มี เม