การสร้างบารมีผ่านการทำบุญและการให้ธรรมะ : หน้า 320/340

ในสมัยพระผู้พิพากษาเจ้าพระองค์ก่อนๆ โน่น เขาสร้างวัดในแผ่นดินเดียวกับพระเศวตวันมหาวิหารซึ่งกว้างขวางกว่าในยุคพุทธกาลที่ผ่านมา แผ่นดินผืนนั้นถูกซื้อด้วยทองคำที่ปุเรียงติดกันแน่นไม่มีช่องว่างเลย เต็มแผ่นดิน ซึ่งกว้างขวางกว่าพื้นที่สองพันไร่ในวัดของเราเสียอีก ที่ตรงไหนเป็นล่ำๆ ดอนๆ เป็นหลุมเป็นบ่อก็ต้องถมให้เต็ม ตรงไหนเป็นที่ดอนก็ถมให้น้อยหน่อย เขาเอาทองปูเรียงต่อกันสนิททั้งที่ลุ่มที่ดอน เขาปูด้วยทองกันเลยนะ เพื่อขอแลกแผ่นดินนี้เอามาถวายพระผู้มีพระภาคเจ้าให้เป็นศูนย์กลางในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาวิชาชธรรมนายในให้ชาวโลได้เข้าถึงวิชชาธรรมภายในมีความสุขกันไป เขามีความสุขต่อการสร้างบารมีขึ้นอย่างนี้ เมื่อเรามาเกิดสมบัติแหลังนั้นจะตามเรามาอยากจะใช้เงินสร้างบารมีให้ได้เอาเงินสร้างบารมี อยากจะให้ทองสร้างบารมีก็ได้เอาทองมาสร้างบารมีกัน อยากจะได้รัตนปามสร้งบารมีก็ได้เอามาสร้าง ใครมาฟังธรรมก็อนุญาตให้หยิบเอาไปได้ มีแรงเท่าไรก็หยิบเอาไป ขอให้นำฟังธรรมจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เขามองกันว่า การให้โอกาสคนมาฟังธรรมเป็นหน้าที่ของผู้มีบันฑิตนักปราชญ์จะพึงทำ และเป็นหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่จะต้องทำด้วย ถ้าไม่ทำก็ติดหน้าที่ เขาคิดกันอย่างนั้น