ข้อความต้นฉบับในหน้า
ถ้าเรายืน แล้วเกิดความกลัว เราก็จะฝันยืน ไม่งั้น ไม่เดิน ไม่นอน จะเอาชนะความกลัวนั้นให้ได้
ถ้าเราเดินจงกรมอยู่ เกิดความกลัว เราก็จะไม่งั้น ไม่ยืน แล้วก็ไม่เดินจงกรม ฝืนอยู่ในอริยาบถนั้นเพื่อเอาชนะความกลัว
เมื่อเรานอนอยู่ กำหนดจิต เกิดความสะดุ้งกลัวขึ้น เราจะไม่งั้น ไม่ยืน แล้วก็ไม่เดินจงกรม ฝืนอยู่ในอริยาบถนั้นเพื่อว่าตัวกลัวนั้นอยู่ที่ไหน
เรากลัวมี เราก็ฝืนเข้าไปในป่าช้า
กลัวในอริยาบไหน เราก็อยู่ในอริยาบนนั้น เพื่อหาตัวกลัว แล้วเราก็จะพบว่า กลัวอยู่ที่ใดคิดปรุงแต่งไปเอง เพราะฉะนั้นเมื่อเรารู้จักตัวกลัวแล้ว เราจะไม่กลัวอีกต่อไป เราจะเอาชนะมันได้ เราจะนั่งได้ทุกที่ทุกแห่ง นี่เป็นวิธีหนึ่งนะลูกนะ
2. อีกวิธี ถ้าหากว่า นึกเล็กๆ แล้วเรากลัว เราก็นึกใหญ่ๆ สิ เอาตัวของเราอยู่ในศูนย์กลาง เหมือนเราเข้ากลางได้แล้ว อยู่ในที่ขยายว่างขวางใหญ่โต ศูนย์กลางกายขยายสุดขอบฟ้า ตัวเราใส่เป็นเพชร ใส่เป็นพระ จะเป็นเพชร ก็ได้ เป็นพระก็ดี เอาอย่างเดียวนะลูกนะ ความสะดุ้งกลัวในที่แคบก็จะหมดไป
เมื่อใจหยุดดีแล้ว จะเป็นอิสระ จะกว้างขวาง จะไม่แคบ แต่ถ้าหากเราเป๋าใจกดจิตลงไป มันจะแคบ เพราะฉะนั้นต้องวางใจให้สบายๆ ทำใจให้บาบน
หัตถล้วให้เจอ | ๒๐๙