ปัญหาและเฉลย วิชาแปลมครเป็นไทย : หน้า 65/183

พระมหามนตรี กฤดาปญฺโญ ปัญหาและเฉลย วิชาแปลมครเป็นไทย ประโยค ๑-๒ ๒๑ เฉลย ประโยค ๑-๒ แปล มครเป็นไทย แปล โดยผญฺชนะ ๑. อ. หมอน เห็นแล้ว ถามแล้วว่า ข้แต่ท่านผู้เจริญ อ. กรรมคือการันต์ (การเป่าน้ำมันทางจุม) อันท่าน ทำแล้ว หรือ ดังนี้ ๆ อ. พระเณร กล่าวว่าแล้วว่า ดูก่อนอาสวก เออ อ. กรรมคือการันต์ อันเรา ทำแล้ว ดังนี้ ๆ อ. หมอนยัน ถามแล้วว่า ข้แต่ท่านผู้เจริญ อ. คู่เหมันต์ตรา เป็นเช่นไร ย่อมเป็น ดังนี้ ๆ อ. พระเณร กล่าวว่าแล้วว่า ดูก่อนอาสวก อ. คู่เหมันต์ตรา ปวดอยู่เนี่ยวก ดังนั้น ๆ อ. หมอนยัน ถามแล้วว่า ข้แต่ท่านผู้เจริญ อ. กรรมคือการันต์ ตู อันนั้น นั่งแล้ว ทำแล้วหรือ หรือว่า อ. กรรมคือการันต์ตรา อท่านนอนแล้ว ทำแล้ว ดังนี้ ๆ อ. พระเณร เป็นผู้นั่ง ได้เป็นแล้ว แม่ผู้นอนหันมาดแล้วนอน อีกหลาย ๆ ไม่กล่าวแล้ว ซึ่งคำอะไร ๆ ครั้งนั้น อ. หมอ กล่าวแล้ว กะพระเณรนั่นนว่า ข้แต่ท่านผู้เจริญ อ. ท่าน ย่อมไม่ควรทำ ซึ่งความสบาย อ. ท่าน อย่ากล่าวแล้วว่า อ. น้ำมันน อันหมอไที่น หุงแล้ว แก่เรา ดังนี้ แม้อ. กระผม จักไม่กล่าวว่า อ. น้ำมัน อันกระผม หุงแล้ว แก่ท่าน ดังนี้ จำเดิม แห่งนั้น ดังนี้ ๆ อ. พระเณรน ผู้ฉันหมอน บอกคืนแล้ว ไปแล้ว สุวาร์ คิดแล้วว่า อ. ท่าน เป็นผู้ฉันหมอแล้ว ย่อมเป็น ดูก่อนสมณะ อ. ท่าน อย่าสะละแล้ว ซึ่งอธิบายบกดังนี้ สอนแล้ว ซึ่งตน ด้วยคาถา นี้ว่า อ. ท่าน เป็นผู้ฉันหมอ ปฏิสันถารแล้ว เป็นผู้ฉันหมอ เว้นแล้ว จาก อันเยียวยา (การรักษา) ย่อมเป็น อ. ท่าน เป็นผู้ที่แท้ ต่ออุจผ พระราชา ย่อเป็น ดูก่อนปลิดตะ อ. ท่าน ยอมประมาณ เพราะเหตุไร ดังนี้ ได้กระทำแล้ว ซึ่งสมธรรม ๆ ครั้งนั้น ครั้งมื่ออันมีมาตามกลาง เป็นกษัตริย์กว่าวัวแล้ว มีอยู่ อ. นัยต์ฺตา ท. ด้วยนั่นเทียว อ. กีลาส ท. ด้วย ของพระเณรนั่น แตกท้าวแล้ว ไม่ก่อน ไม่หลัง ๆ อ. พระเณรน เป็นพระอรหันต์ ผู้เห็นแจ้งอย่างแจ้ง เป็น เข้าไปแล้ว สู่ห้อง นั่งแล้ว ๆ อ. ภิกษุ ท. ไปแล้ว ในเวลาอันเป็นที่เที่ยวไปเพื่อภิกข์ กล่าวแล้วว่า ข้แต่ท่านผู้เจริญ อ. กมาลี เป็นกฎอันเป็นที่เที่ยวไปเพื่อภิกษา ย่อมเป็น ดังนี้ ๆ อ. พระเณร ฐ ถามแล้วว่า คู่อ่านท่านผู้มีอายุ ท. อ. กมาลี เป็นกฎอันเป็นที่เที่ยวไปเพื่อภิกษา ย่อมเป็นหรือ ดังนี้ ๆ อ. ภิกษุ ท. กล่าวแล้วว่า ข้แต่ท่านผู้เจริญ ข อรับ อ. กมาลี เป็นกฎอ ย่อมเป็น ดังนี้ ๆ อ. พระเณร กล่าวว่าแล้วว่า ถ้าอย่างนั้น อ. ท่าน ฯ จงไปได้ด เมื่อ ๆ ๆ อภิกษุท. ถามแล้วว่า ข้แต่ท่านผู้เจริญ ก็ อ. ท่าน เล่า ดังนี้ ๆ อ. พระเณร กล่าวว่าแล้วว่า คู่อ่านท่านผู้มีอายุ ท. อ. นัยต์ฺตา ท. ของผม เสียรวบแล้ว ดังนี้ ๆ อ. ภิกษุ ท. เหล่านั้น แลดูแล้ว ซึ่งอันนิตา ท. ของพระเณรนั้น เป็นผู้จ้องดวงตานเต็มแล้วด้วยนิตา เป็น ยิงพระเณรให้หาใจออกแล้ว (ให้ใจใส) ด้วยคำว่า ข้แต่ท่านผู้เจริญ อ. ท่าน อย่าคิดแล้ว อ. กระผม ฯ จับปฏิบัติ ซึ่งท่าน ดังนี้ กระทั้นแล้ว ซึ่งวัตรและวัตรตอบ อันสมควรแล้วแก่ความเบี่ยงเบนพึ่งท่า เข้าไป แล้ว สู่บ้าน ๆ