ปัญหาและเฉลย วิชาแปลมครเป็นไทย ประโยค ๑-๒ พระมหานมตรี กตปฺปญฺโญ : หน้า 92/183

ด๎ { ปัญหาและเฉลย วิชาแปลมครเป็นไทย ประโยค ๑-๒ พระมหานมตรี กตปฺปญฺโญ เฉลย ประโยค ๑-๒ แปล มครเป็นไทย แปล โดยพญาชนะ ๑. ดังจะกล่าวโดยพิสดาร อ. อุบาสก ชื่อว่าดัตปาโมเป็นผู้ครองไว้ซึ่งงูปลาสาม เป็นพระอนามี ย่อมเป็น ในพระนครซึ่งว่าด้วยวัดดี ๆ อ. อุบาสกนั้น เป็นผู้รักษาซุโมสะ เป็นไปแล้ว สู้ที่เป็นบำรุงของพระศาสดา ในเวลาเช้าขึ้น ๆ ก็ชื่อ อ. อุบาสกธรรม ด้วยสามารถแห่งความชื่นชม ย่อมไม่มี แก่ชื่อสาวกผู้เป็นอาคามี ท. ๆ อ. พรหมจรรย์ด้วย อ. ความเป็นผู้มีจิตเดียวด้วย มาแล้ว แก่ชื่อสาวกผู้อาคามี ท. เหล่านั้น โดยมรรคนั้นเทียว ๆ เพราะเหตุนันเทียว ๆ อ. พระผู้พระภาเจ้า ตีรัสแล้วว่า ดูอ้อนหามพิตร0. บุคคลผู้ทำวิชช์หมู่ ชื่อว่ามีกิรการแ เป็นผู้มีกิรการเดียว เป็นผู้ประพฤติดนธรรมโดยปกติ เป็นผู้ศิลเป็นผู้มีธรรมอันงาม ย่อมเป็น ดังนี้ ๆ อ. พระอนาคามี ท. เป็นผู้มิดตนเดียวด้วย เป็นผู้ประพฤติดนธรรมโดยปกติย อมเป็น โดยปกติเทียว ด้วยประกาศะนี้ ๆ อ. อุบาสีอ่าวัตตามณมั่น เป็นผู้รักษาซุโมสะ โดยประกัรนันเทียว ๆ อ. อุบาสาอที่อัตตนมั่นนั้น เป็นผู้รักษาซุโมสะโดยปกติ อ. อัน ๆ เรานั้น เห็น ซึ่งพระราชวุษโนในประเทศต่าง ๆ ลูกวัดนออก ไม่วารแล้ว องิ๋ง อ. พระราชา และ จักรี ๆ อ. โอร อุตใบชื่ออุบาสก แต่อีกผู้ใดอยู่เมื่อพระราชวุษโนแล้วแต่ใดอ. เรา จิได้ลูกนี้นั่นเที่ยว ด้วยว่า อ. พระราชา เป็นผู้อนเรามิพรเห็นชื่อพระราชา แล้วจึงลูกนี้อยู่ กระทำให้หนังแล้ว ย่อมเป็น อ. พระศาสดา เป็นผู้นเราผู้เห็นชื่อพระราชา แล้วจึงลูกนี้อยู่ กระทำให้หนักแล้ว ย่อมเป็น อ. พระศาสดา เป็นผู้่อนเราผู้เห็นชื่อพระราชา แล้วจึงลูกนี้อยู่ กระทำให้หนักแล้ว ย่อมเป็น หามได้ อ. เรา จิไม่ลูกขึ้นนั่นเทียว ดังนี้ ๆ กิชื่อ อ. บุรุษผู้เป็นบุตรติด ท. เห็นแล้ว ซึ่งบุคคลผู้นี้ในสำนัก ของบุคคล ท. ผู้นักกว่าแล้วจิไม่ลูกขึ้นอยู่ ย่อมไมโกร ๆ ก็ อ. พระราชา เห็นแล้ว ซึ่งอุบาสานนั้น ผู้มีลูกอยู่แล้วเป็นหัวใจนักเรามิพรินแล้วเป็น ถวายบังคมแล้ว ซึ่งพระศาสดาว่า ประทับนั่งแล้ว ณ ที่สุดบ้างหนึ่ง ๆ พระราชตราสมาเข้า อุบาสกผู้เจริญ เพราะเหตุไร เธอจึงบรรรับและรองเท้าเสียเล่า เขาทราบบรรลุว่า แปล โดยอรรถ ๒. พระบรมศาสดา ทรงทราบ (ว่า) พระราชาทรงกรัง จึงตรัสคุณอุลกาของอุบาสกว่า มหาบพิตร ฉัตรปาอุบาสกนี้เป็นบุตรดี เห็นธรรม ทรงพระไตรปิฏก ลาดในสิ่งที่เป็นประโยชน์และใช้ประโยชน์ ๆ เม่อพระราชาทราบคุณอุบาสกของอุบาสนที้ง พระทัยอ่อนลงแล้ว ๆ ครั้นภายหลังวันหนึ่ง พระราชาประทับอยู่เบื้องบูราสาท ทอดพระเนตรเห็นอัตตปาอุบาสก ผู้รับประทานอาหารแล้ว ก็ร่มรำองเท้าเดินไปทางพระสาลหลวง ทรงรับให้เรียบ ๆ อุบาสกนั้น เก็บร่มและรองเท้าแล้วเข้าไปเฝ้าพระราชา ถวายบังคมแล้วได้ยื่นอยู่ ณ ที่สมควรส่วนหนึ่ง ๆ ครั้นนั้น พระราชดำริสาเขาว่า อุบาสกผู้เจริญ เพราะเหตุไฉ? เธอจึงบรรรับและรองเท้าเสียเล่า ๆ เขาทราบบรรลุว่า