แปลนครเป็นไทย ประโยค ๑-๒ : หน้า 143/183

พระมหามณฑรี กตปญฺโญ ปัญหาและเฉลย วิชาแปลนครเป็นไทย ประโยค ๑-๒ ๑๓๙ เฉลย ประโยค ๑-๒ แปล มครเป็นไทย แปล โดยผู้อัญชนะ ๑.อ. เทศนา ตั้งขึ้นพร้อมแล้ว ในพระนครชื่อว่าจาตุ๓ ได้ยว่า ชื่อ อ. พรหมณฺฏิชื่ออามหา เสนะ ผู้เป็นสุข ของพรหมณฺฏิชื่อว่าจาตุ๓ ผู้เป็นบิดา ของพระเกศชื่อว่าจาสุรฺตร เผยอยู่ ในพระนคร ชื่อว่าจาตุ๓ อ. พระเกศชื่อว่าจาสุรฺตร เที่ยวไปอยู่ เพื่อก่อบัว ในวังหนึ่ง ได้ไปแล้ว สู่ประตูแห่งเรือน ของพราหมณ์นั้น ๆ เพื่ออนุเคราะห์ ในพราหมณ์นั้น ๆ ส่วนว่า อ. พราหมณ์นั้น เป็นผู้มีสมบัติดั่งบุคคล พิธีเสนฉันรบแล้ว เป็นคนดีสนุก เกิดแล้ว ๆ อ. พราหมณ์นั้น คิดแล้วว่า อ. บุตร ของเรา เป็นผู้มาแล้ว เพื่ออนุเก่า ที่ประตูแห่งเรือน ของเรา จักเป็น ส่วนว่า อ. เรา เป็นผู้ลึงค์รู้ยกย่อง ย่อมนเป็น อ. บุตร ของเรา เห็นจะ ย่อมไม่ชึง ซึ่งความที่เหล่าเรา เป็นผู้ลึงค์แล้วซึ่งยาก อ. ไทยธรรม อะไร ๆ ของเรา ย่อมไม่มี ดังนี้ ไม่อาจอยู่ เพื่ออนุมั ในที่พร้อมหน้า แห่งพระเรานั้น แอบแล้ว ' แม้ อ. พระเกศ ได้ไปแล้ว ในวัน แม้อื่น ๆ อ. พราหมณ์ แอบแล้ว เหมือนอย่างนั้นนั่นเทียว ๆ อ. พราหมณ์นั้น คิดอยู่ว่า อ. เรา ได้แล้ว ซึ่งวุฒจะอะไร ๆ นั้นเทียว จักถ่าย ดังนี้ ไม่ได้แล้ว ๆ ครั้นนั้น ในวังหนึ่ง ๆ อ. พราหมณ์นั้น ได้แล้ว ซึ่งถาดแห่งข้าวปายาส กับ ด้วยผ้าสกเนื้อหยาบ ในที่เป็นที่ของสิทธิของพราหมณ์ แห่งหนึ่ง ถือแล้ว ไปแล้ว ส่งเรื่อยเที่ยว ตามระลึกถึงแล้ว ซึ่งพระเกศว่า อ. อันอันเรา ถวาย ซึ่งนิบุตขนานนั้น แก่พระเกศ ย่อมควร ดังนี้ ๆ แม้ อ. พระเกศ เข้าแล้ว สังฆาน ในขณะนั้นนั้นเที่ยว ออกแล้ว จากสมาบัติ เห็นแล้ว ซึ่งพราหม นั้น คิดแล้วว่า อ. พราหมณ์ ได้แล้ว ซึ่งไทยธรรม ยอมหวังเฉพาะ ซึ่งกรรมา เหร่า อ. อันอันเรา ไป ในกัน ย่อมควร ดังนี้ หมั่นแล้ว ซึ่งผ้าสกขมัด ถือแล้ว ซึ่งบารดา แสดงแล้ว ชื่นดิน ผู้ตั้งอยู่แล้ว ที่ประตูแห่งเรือน ของพราหมณ์นั้นนั่นเที่ยว ๆ อจิ ของพราหมณ์ เลือกโล่แล้ว เพราะเห็น ซึ่งพระเกศ เทียว ๆ ครั้งนั้น อ. พราหมณ์ เข้าไปหาแล้ว ซึ่งพระเรานั้น โหว่แล้ว กระทะแล้ว ซึ่งบารดา ซึ่งปฏิสันถาร งังพระเกศ ให้นั้นแล้ว ในภายในแห่งเรือน ถือแล้ว ซึ่งถาดแห่งข้าวปายาส เกี๊ยงแล้ว ในบาตร ของพระเกศ ๆ อ. พระเกศ รับเฉพาะแล้ว ซึ่งข้าวปายาส อันเข้าไปด้วยกิ่งกิ้ง สัปกแล้ว ด้วยมือ ๆ ครั้งนั้น อ. พราหมณ์ กล่าวแล้วข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าวปายาสนี่ เป็นของสำคัญส่วนแห่งบุคคลเดียวเทียว ย่อมเป็น อ. ท่าน ของจงกระทำ ซึ่งการสงเคราะห์ในโลกนี้ แก่กระผม อ. กระผม เป็นผู้ใคร่เพื่ออันวา กระทำ ให้เป็นของมีส่วนเหลือออกแล้ว นั่นเทียว ย่อมเป็น ดังนี้ กะพระเกศนั้น เกลี้ยงแล้ว ซึ่งข้าวปายาส ทั้งปวง ๆ อ. พระเกศ ฉันแล้ว ในที่นี้นั่นเที่ยว ๆ