ปัญหาและเฉลย วิชาแปลคธเป็นไทย : หน้า 104/183

อ๙๙๙ { ปัญหาและเฉลย วิชาแปลคธเป็นไทย ประโยค ๑-๒} พระมหามณฑติ กตปญโญ เฉลย ประโยค ๑-๒ แปล มคธเป็นไทย แปล โดยหญิงชนะ ๑. ดังนี้ว่า อ. พระรามนั้น เป็นพราหมณ์ผิวสีเหลืองซึ่งยาก ในกาลสมวัตติ ในกาลแห่งตนเป็น คฤหัสถ์ ได้เป็นแล้ว ๆ อ. รรพรหมมนั้น คิดแล้วว่า อ. เรา จักเป็นอยู่ ในสำนัก แห่งกิษฎี ฯ ดังนี้ ไปแล้ว สู่มหร กระท่อม ซึ่งอากาศี้น ให้มองเขียวไปปราคแล้ว กวาดอยู่ ซึ่งบริเวณ ถวายอยู่ ซึ่งวัตถ ฯ. มีน้ำเป็นเครื่องล้างหัวหน้าเป็นต้น อยู่แล้ว ในวิหาร ฯ. แม้ อ. ภิกษ ฯ. ลงเคราะห์แล้ว ซึ่งอธรารพรหมมนั้น แต่ว่า อ. ภิกษ ฯ. ย่อมไม่ปรารถนา เพื่ออธรารพรหมนนั้นให้ปราถ ฯ อ. รรพรหมมนั้น เมื่อไม่ได้ ซึ่งการบรรพชา เป็นผู้ฝ่ายผอม ได้เป็นแล้ว ๆ ครั้งนั้น ในวันหนึ่ง อ. พระบรมศาสดา ทรงตรวจดูอยู่ ซึ่งโลก ในกาอันเป็นที่จัดเฉพะซึ่งมิด ทอดพระเนตรเห็นแล้ว ซึ่งพราหมณ์นนั้น ทรงใคร่ครวญอย่า อ. เหตุ อ. ไฉนเลย ดั่งนี้ ทรงทราบแล้วว่า อ. รรพรหมนนั้น เป็นพระอรหันต์ จักเป็น ดังนี้ เป็นราวว่าเสด็จเที่ยวไปอยู่ สู่ที่จริน ในวิหาร อันเป็นที่สร้างในแห่งวัน เป็น เสด็จไปแล้ว สู่สำนัก ของพราหมณ์ ตรัสแล้วว่า ดูก่อนพราหมณ์ อ. ท่าน ทำ อยู่เช่นอะไร ย่อมเที่ยวไป ดังนี้ ๆ อ. พราหมณ์ ฅารบกแล้วว่า ข้าแต่พระองค์เจริญ พระเจ้าข้า อ. อย่างนี้ อ. ชำระองค์ ย่อมได้ ซึ่งดังอัตถูอียาเป็นประมาณ แกว่ อ. ภิกษ ฯ. เหล่านั้น ย่อมยังข้าพระองค์ให้รับทราบได้ ดังนั้น ๆ อ. พระบรมศาสดา ยังหมู่แห่งกิษฎ ฯ ให้ประชุมพร้อม แล้ว ในเพราะเหตุเป็นแดนอมให้ซึ่งดังนี้ ตรัสถามแล้ว ซึ่งความนั้น ตรัสถามแล้วว่า ดูก่อนอภิกษ ฯ อ. ใคร ๆ ผู้ระลึกถึงอยู่ ซึ่งคุณอัตบุคคลฝ่ายกระทำยิ่ง ของพราหมณ์นั้น มีอยู่หรือ ดังนี้ ๆ อ. พระเทสะอิ้วาสารุปตร กราบทูลแล้วว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อ. ข้าพระองค์ ย่อมระลึกได้ อ. พระเทสะอิ้วาสารุปตร ย่อมระลึกได้ อ. พราหมณ์นี้ ยังบุคคลให้บ่ายแล้ว ซึ่งภิกษາอันมีพิพทธหนึ่งเป็นประมาณ อันอุบลบุคคลนามแล้ว เพื่อคน แก่พราหมณ์ ผู้เทียบไปอยู่ เพื่อก่อน ข้าว ในกรุงเทพ ฯ อ. ข้าพระองค์ ย่อมระลึกถึงได้ ซึ่งคุณอัตบุคคลพิพากษ์กระทำยิ่ง ของพราหมณ์นี้ ดังนี้ ๆ อ. พระเทสะอิ้วาสารุปตรนั้น ครับเมื่อพระด่ำเสว่า ดูก่อนอภิกษ ฯ ก็ อ. อันอันเธอ ยังพราหมณ์ผูมิ อุปการะอัตบุคคลกระทำแล้วอย่างนี้ ให้พ้นจากความทุกข์ ย่อมไม่ควรหรือ ดังนี้ อับพระบรมศาสดา ตรัสแล้วว่า กราบทูลแล้วว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อ. สีสละ อ. ข้าพระองค์ ยึดพราหมณ์นั้น จักให้พราฎา ดังนี้ ยังพราหมณ์นั้น ให้บรรพาแล้ว ๆ