ปัญหาและเฉลย วิชาเปลมคอเป็นไทย : หน้า 119/183

พระมหามนตรี กชญฺโญ ปัญหาและเฉลย วิชาเปลมคอเป็นไทย ประโยค ๑-๒ เฉลย ประโยค ๑-๒ แปล มครเป็นไทย แปล โดยผญฺชนะ ๑. ได้ยินว่า อ. พระจงปันกะนะบูชแล้ว ในกาลแห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าศสฺโล เป็นผู้มีปัญญา เป็น ได้กระทำแล้ว ซึ่งการหัวเราะและการหย่ยเย้ย ในกาลเป็นที่เรียนเอาคงที่ของฤกษ์ ผู้เฒา รูปครูมหนึ่ง อ. ภิกฺษุนฺล ทะอายแล้ว เพราะการหัวเราะนั้น ไม่เรียนเอาแล้วนั่นเที่ยว ซึ่งอุทธเททไม่ได้กระทำแล้ว ซึ่งการสลายอา ๓. พระอุทกฺขนกะบูชแล้วเทียว เป็นผู้เฒา เกิดแล้ว เพราะกรรมมัน ๆ เมื่อพระอุณปกนกะ เรียนเออย คึ่งในเบื้องบนในเบื้องบน อ. ท่อนพระอุณปกนกะเรียนเอาแล้วเรียนเอา แล้ว ย่อมพินาฏไป ๆ เมื่อพระอชฺญฺวนกะนั้น พยายามอยู่ เพื่ออเรียนเอา ซึ่งจากนั้นนั่นเที่ยว อ. เดือน ท. สี ล่วงไปแล้ว ๑ ครั้งนั้น อ. พระมาหปันกะ กล่าวแล้ว กะพระอุณปกนกะนั้นน่า ดูก่อนอุทษฺนกะ อ. เธอ เป็นผู้ไม่ควร ในพระศาสนานี้ ย่อมเป็น อ. เธอ ย่อมไม่อาจ เพื่ออเรียนเอา แม้ซึ่งคาถานึง โดยเดือน ท. สึ ก็ อ. เธอ ยังจิกแหงบรรพิต จัดให้ดัง ซึ่งที่สุด อย่างไร อ. เธอ จงออกไป จากนั่น ดังนี้ คราออกแล้ว จากวิหาร ๆ อ. พระอุทกฺขนกะ ย่อมไม่ปราณา ซึ่งความเป็นแห่งคูถัสส์ เพราะความรัก ในศาสนาของ พระพุทธเจ้า ฯ ก็ ในกาลนั้น อ. พระมหาปันกะ เป็นพระภัทตตุทตเถระ ย่อมเป็น ๆ อ. หมอชีวก ฐิโมกรังก์ ถือเอาแล้ว ซึ่งระเบียบและของหมอและเครื่องอุปไส้ มาก ไปแล้ว สู่มพัน พุชฌาเหล่า ซึ่งพระศาสดา ฟังแล้ว ซึ่งธรรม ลูกขึ้นแล้ว จากอาธนะ ถ่ายบังคมแล้ว ซึ่งพระทาคพล เข้าไปแล้ว ซึ่งพระมหานกะ ถามแล้วว่า ข้าเท่านักผู้เจริญ อ. กิษฺฏ ท. ในสำนัก ของพระศาสดา มีประมาณเท่าไร ดังนฺว่า อ. พระมหา-ปันกะ กล่าวแล้วว่า อ. ร้อยแห่งกิษฺฏ ท. มีัีเป็นประมาณ ดังนี้ ๆ อ. หมอชีวก กล่าวแล้วว่า ข้เท่านนัก ผู้เจริญ อ. ท่าน ท. ฟังแล้ว ซึ่งร้อยแห่งกิษฺฏ ท. มีพระพุทธเจ้าเป็นปะมุจ จรง ซึ่งภิกษา ในเวศร์ ของข้าพเจ้า ในวันพรุ้งี้ ดังนี้ ๆ อ. พระเราะ กล่าวแล้วว่า คู่คออนุบาล อ. กิษฺฏ ผู้เฒ่า ชื่อว่าฮันนกะ เป็นผู้สุธรรมอันไม่จงกาม ย่อมเป็น อ. อาทมภาพ ย่อมรับพร้อม ซึ่งการนิมนต์ เพื่อภิกษา ท. มีประมาณเท่าใด ย่อมรับพร้อม กระทะ ซึ่งเรา ให้เป็นมีในภายนอก อ. จิต ในเรา แห่งพี่ชาย ของเรา เป็นธรรมชาติแตกแล้ว มีความสงสัยออกแล้ว จักเป็น อ. ประโยชน์ อะไร แก่เรา ด้วย พระศานนั่ง ในกาลนี้ อ. เรา เป็นคุคลสิลัส เป็น กระทำอยู่ ซึ่งบุญ ท. มีกาเป็นดัง ดังนี้ ๆ อ. พระญฺปันกะนั้น ไปแล้ว เพื่ออันสิกา แต่เข้าเทียว ในวันรุ่งขึ้น ๆ