พระเมมหามมตรี กตปุโม ปัญหา-เฉลย วิชาแปลมคธเป็นไทย ประโยค ๑-๒ พ.ศ.  ๒๕๓๔ – ๒๕๖๙ หน้า 7
หน้าที่ 7 / 183

สรุปเนื้อหา

เนื้อหาในบทนี้กล่าวถึงพระเมมหามมตรี กตปุโม โดยมีการอธิบายเหตุการณ์ในเวลาที่พระศาสดาประทับอยู่ที่พระนครโกสัมพัณฑ์ โดยมีการถามตอบระหว่างพระเถรและผู้ที่มาเยี่ยมเยือน ต่อมามีการเล่าถึงพระเถรชื่อว่าเทวทัตต์ และเรื่องราวเกี่ยวกับอสรพิษที่เกี่ยวข้องกับการเกิดของพระองค์ เรื่องนี้เผยให้เห็นถึงปัญญาและความเข้าใจในหลักธรรมโดยพิจารณาจากประสบการณ์จริงที่เกิดขึ้นในอดีต โดยมีการยกกรณีตัวอย่างเกี่ยวกับพระราชาพรรณว่าพิมพิสารและพระภูมารพระนวมารชาดตรุที่มีความสัมพันธ์กันกับพระธรรมซึ่งเป็นหัวใจสำคัญในการศึกษา.

หัวข้อประเด็น

-พระเมมหามมตรี
-โกสัมพัณฑ์
-พระเถร
-เฉลยวิชาเปลมคร
-อสรพิษ
-พระราชาพรรณ

ข้อความต้นฉบับในหน้า

พระเมมหามมตรี กตปุโม ปัญหาและเฉลย วิชาเปลมครเป็นไทย ประโยค ๑-๒ ๓ เฉลย ประโยค ๑-๒ แปล มคครเป็นไทย แปล โดยพยัญชนะ ๑. ในกาลอันเป็นส่วนอีกครั้งเมื่อพระศาสดา ประทับองค์ ๆ ในพระนครชื่อว่าโกสัมพัณฑ์ อ. ลาภและสักการะใหญ่ บังเกิดแล้ว แก่พระศาสดา ผู้เป็นไปด้วยมหาเมตตาองค์ ๑ อ. มุนษย์ ท. ในพระนครชื่อว่าโกสัมพัณฑ์ ผู้มีฤดูผีบาและสัณขันเป็นต้นโมบ เข้าไปแล้ว สู่วิหาร ถามแล้วว่า อ. พระศาสดา ย่อมประทับอยู่ ณ ที่ไหน อ. พระเถรชื่อว่าจะรุดทุร ย่อมอยู่ ณ ที่ไหน อ. พระเถรชื่อว่าจะโมคลัลสานะ ย่อมอยู่ ณ ที่ไหน อ. พระเถรชื่อว่ามหากสละ ย่อมอยู่ ณ ที่ไหน ดั่งนี้เป็นต้น ย่อมเที่ยวดู จึงที่แห่ง พระสาวกผูใหญ่อ ๘๐ ท. นั่งแล้ว ๆ ชื่อ อ.มนุษย์ผูามาอยู่ อ. พระเถรชื่อวาทัตติ นั่งแล้ว หรือ หรือว่าจิยอยู่แล้ว ณ ที่ไหน ดั่งนี้ ย่อมไม่มี ๆ อ. พระเถรชื่อวาทัตตนั้น คิดแล้วว่า อ. เรา เป็นผู้บวงแล้วจากกระดูกเหล่กตะรั้ ย่อมเป็น แม้ อ. เรา เป็นผู้บวงแล้วจากกระดูกเหล่กตะรั้ ย่อมเป็น อ. ภิกษุ ท. เหล่านั้นเป็น อ. ก็ยุตนั่น เป็นผู้บวงแล้วจากกระดูกเหล่กตะรัตย์ ย่อมเป็น อ. มุนษย์ ท. ผู้มีฤาและสักการะในมือ ย่อมแสกหา ซึ่งภิกขุ ท. เหล่านั้น แม้ อ. มุนษย์ผู้ถือเอา ซึ่งชื่อ ของเราย่อมไม่มี อ. เรา เป็น โดยความเป็นที่เดียวกัน กับ ด้วยใครหนอแล ยิ่งใคร๋ ให้เฉลียวใจแล้ว ยิ่งลาและสักการะ พิ้งให้บังเกิดขึ้น แก่เรา ดั่งนี้ ๆ ครั้งนัน อ. ความคิดดูว่า อ. พระราชาพรรณว่าพิมพิสารดังอยู่เฉพาะแล้ว ในโสดาปัตติผล กับด้วยเหตุ (แหมหมูู่) ๑.๙ พ. ด้วยการเห็นครั้งที่หนึ่งนั้นเทียว อันเรา ไม่อาจ เพื่ออันนั้น โดยความเป็นอันเดียวกัน กับ ด้วยพระราชาพรรณว่าพิมพิสารนั้น อันเรา ไม่อาจ เพื่ออันเป็น โดยความเป็นอันเดียวกัน กับ แม้พระราชาแห่งแคว้นโกศล ส่วนว่า อ. พระภูมารพระนวมารชาดตรุ ผู้เป็นพระโอรสของพระราชานี้ ย่อมไม่ทรงรึ่ง ซึ่งคุณและโทษ ของใคร ๆ อ. เรา จักเป็น โดยความเป็นอันเดียวกัน กับ ด้วยพระภูมารพระนวมารชาดตรุ้น ดังนี้ ได้บันแล้ว แก่พระเถรชื่อว่าเทวทัตต์นั้น ๆ อ. พระเถรชื่อว่าเทวทัตต์นั้น ไปแล้ว สู่พระนครชื่อว่าราชคฤุ์ จากพระนครชื่อว่าโกสัมพี แห่งนี้แล้ว ซึ่งเพศแห่งกุมาร พันแล้ว ซึ่งอสรพิษ ท. ๕ ตั้ว มีอึ่มและเท้า ท. คันแล้ว ซึ่งอสรพิษ ตัวหนึ่ง ที่คอ กระทำแล้ว ซึ่งอสรพิษ ตัวหนึ่ง ให้เวียงบ่า ลงแล้ว จากอากาศ ด้วยสังวาสอันเป็นวิการแห่งนี้ นั่งแล้ว บนพระเพลา ของพระกรมพระนวมารชาดตรุ ครั้นเมื่อคำว่า อ. ท่าน เป็นใครอ่อนเป็น ดังนี้ อันพระกรมพระนวมารชาดตรุผู้เป็นผู้ริ่งอันยอง นั้น คำว่า เนรมิตแล้ว ซึ่งเพศแห่งกุมาร พันแล้ว ซึ่งสสรพิษ ท. ๕ ตัว ที่มีอึ่มและเท้า ท. พันแล้ว ซึ่งอสรพิษ ตัวหนึ่ง ที่คอ กระทำแล้ว ซึ่งสรพิษ ตัวหนึ่ง ให้เวียงบ่า ลงแล้ว จากอากาศ ด้วยสังวาสอันเป็นวิการแห่งนี้ นั่งแล้ว บนพระเพลา ของพระกรมพระนวมารชาดตรุ ครั้นเมื่อคำว่า อ. ท่าน เป็นใครอ่อนเป็น ดังนี้ อันพระกรมพระนวมารชาดตรุผู้เป็นผู้ริ่งอันยอง นั้น คำว่า เนรมิตแล้ว which is about the age of the student, the world and the universe.
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More