พระมามนตรี กฤษณโณ: ปัญหาและเฉลยวิชาแปลมครเป็นไทย : หน้า 95/183

พระมามนตรี กฤษณโณ ปัญหาและเฉลย วิชาแปลมครเป็นไทย ประโยค ๑-๒ ๑๙ เฉลย ประโยค ๑-๒ แปล มครเป็นไทย แปล โดยญี่ปุ่นนะ ๑. อ. พระศาสดา ไม่ตรัสแล้ว ซึ่งโทษ ของภิกษ ท. ตรูแล้วว่า ก่อนได้มาหาพิธี อ. ความคุ้นเคย กับ ด้วยพระองค์ แห่งสาวก ท. ของอาตมภาพ ย่อมไม่ใช่ เพราะเหตุนี้ อ สาวก ท. ของอาตมภาพ จำเป็นผู้ไม่ได้แล้ว จำเป็น ดังนี้ เมื่อรงประกาศ ซึ่งเหตุแห่งการไม่เข้าไป สู่กุศล ท. ด้วย ซึ่งเหตุแห่งการ เข้าไป สู่กุศล ท. ด้วย ตรัสเรียกมาแล้ว ซึ่งinking ท. ตรัสแล้ว ซึ่งพระสุต which ตี้ว ดูก่อนภิกษ ท. อัตรากูล อันตามมาพร้อมแล้ว ด้วยองค์ ท. เก้า อันภิญญ์ ไม่เข้าไปแล้ว ควร เพื่ออ่านเข้าไปด้วย ครับเข้าไปแล้ว ควร เพื่อเข้าไปนั่งใกล้ด้วย ๆ อ. ตรากูล อันตามมาพร้อมแล้ว ด้วยองค์ ท. เก้า เหล่านี้ อันภิญญ์ ไม่เข้าไปแล้ว ควร เพื่อเข้าไปด้วย ครับ เข้าไปแล้ว ควร เพื่อเข้าไปนั่งใกล้ด้วย ๆ (อ. ตรากูล อันตามมาพร้อมแล้ว ด้วยองค์ ท. เก้า เหล่านี้ อันภิญญ์ ไม่เข้าไปแล้ว ควร เพื่อเข้าไปด้วย ครับ เข้าไปแล้ว ควร เพื่อเข้าใหนงใกล้ด้วย ดังนี้ ๆ อ. พระศาสดา ตรัสแล้วว่า ดูก่อนมาหาบพิธี อ. สาวก ท. ของอาตมาภาพ ไม่ได้ยุง ซึ่งความคุ้นเคย จากสำนัก ของพระองค์ จำเป็นผู้ไปแล้ว จำเป็น ด้วยประกะนะนี้แล จริงอยู่ อ. บัณฑิตผู้ มีนากก่อน ท. แม้อุณพระราชา ทรงบรรจุอยู่ โดยเคารพ ในที่อันมิใช่เป็นที่ตั้งแห่งความคุ้นเคย ถึงแล้ว ซึ่งเวนาน อันมีความตายเป็นที่สุด ไปแล้ว สู่ที่อันมีความคุ้นเคยกันเทียว ดังนี้ ผู้สนพระราชาผลามแล้วว่า ขะแต่พระองค์ผู้เจริญ อ. บัณฑิตผู้ในกาลก่อน ท. ไปแล้ว สู่ที่แห่งบุคคลผู้มีความคุ้นเคยนึกเทียว ในกาใส่ ดังนี้ ทรงนำมาแล้ว ซึ่งเรื่องอันเป็นไปแล้วนับแล้ว แปล โดยอรรถ ๒. พระราชทรงดำรงว่า เราควรที่จะทำความคุ้นเคยกับภิกษุสูง เราจักทําอย่างไรหนอและ ดังนี้ จึงทรงดำรงว่า เราควรทำพระธิดาแห่งพระฤๅษี ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในพระราชมณเฑียร เมื่อเป็นอย่างนั้น เหล่ากิษณุนุ่มนิ่มและสามเณรทั้งหลาย ก็กลายเป็นผู้คุ้นเคยแล้ว พากันมาสำนักของเราเป็นนิพนธ์ ด้วย คิดว่า พระราชทรงเป็นพระอุมา ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ดังนี้ แล้ว จึงส่งพระราชสันนิษฐานไปยังราชสำนักของเจ้าคามะทั้งหลายว่า ขอเจ้าคามะทั้งหลาย จงปรานำพระอุมาองค์นั่นแก่หน่อฉน แล้วทรงพระราชสันนิษฐานไปยังราชสำนักของเจ้าคามะทั้งหลายว่า ขอเจ้าคามะทั้งหลาย จงปรานำพระอุมาองค์นั่นแก่หน่อฉน แล้วทรงพระราชสันนิษฐานไปยังราชสำนักของเจ้าคามะทั้งหลายว่า ขอเจ้าคามะทั้งหลาย จงปรานำพระอุมาองค์นั่นแก่หน่อฉน แล้วทรงพระราชสันนิษฐานไปยังราชสำนักของเจ้าคามะทั้งหลายว่า ขอเจ้าคามะทั้งหลาย จงปรานำพระอุมาองค์นั่นแก่หน่อฉน แล้วทรงพระราชสันนิษฐานไปยังราชสำนักของเจ้าคามะทั้งหลายว่า ขอเจ้าคามะทั้งหลาย จงปรานำพระอุมาองค์นั่นแก่หน่อฉน แล้วทรงพระราชสันนิษฐานไปยังราชสำนักของเจ้าคามะทั้งหลายว่า ขอเจ้าคามะทั้งหลาย จงปรานำพระอุมาองค์นั่นแก่หน่อฉน แล้วทรงพระราชสันนิษฐานไปยังราชสำนักของเจ้า...