ปัญหาและเฉลย วิชาแปลคมครเป็นไทย : หน้า 150/183

๙๕ { ปัญหาและเฉลย วิชาแปลคมครเป็นไทย ประโยค๑-๒ พระมหานนตรี กตปปญโฒ นันเอง ดังนี้แล้วทรงส่งเขาไปว่า จงไปเถิด พ่อ ๆ และพระราชาได้รับพระทับยันทอดซึ่งรดูเขาไปอยู่เทียว ๆ เขาไม่กระโดดข้ามน้ำที่เขากระโดดในเวลานา แต่ได้ค่อย ๆ เดินข้ามไป ๆ ครั้งนั้น พระราชวรสังให้เรียกนายโมสะนันมาจากที่นั่นแล แล้วราชสกาว่า พ่อเพราะเหตุใหรานั้น ท่านเมื่อมาสู่สถานของเราจึงกระโดดข้ามน้ำมาแล้ว แต่เมื่อไปอนนี้ จึงค่อย ๆ เดินข้ามไป ๆ นายโมทะผู้กล่าว เป็นอย่างนั้น พระเจ้าข้า ในขณะนั้น ข้าพระพุทธเจ้ายังเป็นเด็ก เวลานั้นจึงขำชื่อว่าเป็นเวลาเล่นได้ แต่ในเวลานี้ ตำแหน่งของข้าพระพุทธเจ้าฝ่ายในในราชองค์พระยอมรับแล้ว เพราะฉะนั้น การที่จะพระองค์ไม่เที่ยวเหมือนในกาลก่อน แล้วค่อย ๆ ไปจึงสมควรในเวลานั้น ๆ พระราชทรงสุดคำนันแล้วทรงดำรัสว่า ขายผู้มีปัญญาเราจัดให้ตาแต่ง แก่เขาในบัดนี้เกิดดินนี้แล้วทรงประทานโภคาหารในบัปรโลกแล้ว ได้พระราชทานตำแหน่งเศรษฐีพร้อมด้วยสรพวัตถุ ๑๐๐ อย่าง ๆ