ปัญหาและเฉลย วิชาเปลบครเป็นไทย : หน้า 83/183

พระรมานต์ กตปฎิโม ปัญหาและเฉลย วิชาเปลบครเป็นไทย ประโคม ๑-๒ ประโยค ๑-๒ แปล มครเป็นไทย แปล โดยพี่ญชนะ ๑. ในขณะนั้น อ. มานพชื่อว่ามุทธคุณดี เป็นผึ้งหน้าเฉพาะต่อภายในแห่งเรือน เป็นผึ้งแล้ว ยอมเป็น ๆ อ. พระศาสดา ทรงทราบแล้ว ซึ่งความเป็นกิจอันไม่แน่น ซึ่งพระองค์ ทรงปลดแล้ว ซึ่งพระองค์มีสิ้นวาระหนึ่ง ๆ อ. มานพ คิดแล้วว่า อ. แสดงว่านั้น อไร นอนยังภายให้ขึ้นไป ร่อนแล้ว ซึ่งพระศาสดา คิดแล้วว่า อ. เรา อ่าแล้ว ซึ่งดิดผู้อื่นรพ ไม่ได้แล้ว เพื่อเอาเข้าไปเฝ้า ซึ่งพระพุทธเจ้า ผู้ชอบอุบาส ทำชิงกรรม อันประกอบแล้วด้วยความขวนขวายด้วยกายหรือ หรือวาเพื่ออ้อนถวายชิงทาน หรือว่า เพื่ออ้อนฟังธรรม ในกานนี้ แต่ มิ.มือ ท. ของเรา ไม่เป็นอวะควรแกความตั้งใจต่าง ย่อมเป็น อ. กรรมเป็นกุศลอันเราพึงทำอัน ย่อมไมมี ดังนี้ ยังใจนั้นเที่ยว ให้เฉลิมใสแล้ว ๆ อ. พระศาสดา ทรงพระดำริแล้วว่า อ. พอแล้ว ด้วยการยกใจให้เฉลิมใสมประมาณเท่านี้ ของมานพนี้ ดังนี้ เสด็จหลีกไปแล้ว ๆ ครั้งเมื่อพระถากด ทรงอยู่ ซึ่งคล่องแคล่วจักจบั้นเทียว อ. มานพนั้น เป็นผู้ใจ เลือดใสแล้ว เป็น ทำแล้ว ซึ่งกละ เกิดแล้ว ในวิมน่อันสำเร็จของของ อันประกอบแล้วด้วยโยชน์สามสิ้น ในเทวโลก รวบา อ. บุคคลหลับแล้วอีก ๆ แม้ อ. พราหมณ์ ยังสู้รอของมานพนั้น ให้ใหม่แล้ว เป็นผู้มี การร้องให้เป็นหัวในเมืองหน้า ได้เป็นแล้ว ในที่สุดที่นำมาเผา ที่เผาด้วย อ. พราหมณ์นั้น ไปแล้ว สู่ที่เป็นที่นำมาฝา ลิ้นอาลัยเป็นไปแล้ววัน ย่อร้องไหว้ คู่ก่อนอุตรน้อยคนเดียว อ. เจ้า ไปแล้ว ณ ที่ไหน ดูก่อนบุรุษ atเดียว อ. เจ้า ไปแล้ว ณ ที่ไหน ดังนี้ ๆ แม้อ. เทวบุรุ ตรวจดูแล้ว ซึ่งสมบัติ ของตน ใครครองอยู่ว่า อ. สมบัติ อันเรา ได้แล้ว เพราะกรรม อะไร ดังนี้ รู้แล้วว่า อ. สมบัติ อันเรา ได้แล้ว เพราะการยังใจให้เฉลิมใส ในพระศาสดา ดังนั้น คิดแล้วว่า อ. พราหมณ์ นี้ ไม่ยังหมอใหทำแล้ว ซึ่งยา ในภายอันไม่ผลลาภแก่เรา ไปแล้ว สู่ที่เป็นที่นำมาเผา ร้องไห้อยู่ ในกานนี้ อ. อันอันเรา ทำ ซึ่งพราหมณ์นั้น ให้เป็นผู้งั้นและจะประกอบอันแปลก ย่อมควรดังนี้ มาแล้ว ด้วยเทคเพียงดังเทคแห่งมานพชื่อว่า มุทธคุณ ได้รับประคอง ซึ่งแขน ท. ร้องไห้อยู่แล้ว ในที่อันไม่ไกลแห่งที่เป็นนำมาเผา ๆ