พระมาหามณตรี กฤกษ์โณ: ปัญหาและเฉลย : หน้า 135/183

พระมาหามณตรี กฤกษ์โณ ปัญหาและเฉลย วิชาแปลปรศาเป็นไทย ประโยค ๑-๒ ๑๓๓ แปล โดยอรรถ ๒. ฝ่ายพระบรมศาสดาดำดีถึงแดนบ้านนี้แล้วตรัสว่า ปารเลยกะ จำเดิมแต่นี้เป็นส่วนที่องค์เจ้ เป็นที่อยู่ของหมูมนุษย์มิทันตายเบียดเบียนอยู่รอบข้าง เจ้าจงหยุดอยู่เถิด ๆ ช่างนั้นยืนร้องให้อยู่ในนั้น เมื่อพระบรมศาสดาทะแคลนจักไป มีหัวใจแตกสั้นชีวิตแล้ว เพราะความเสื่อมใสในพระบรมศาสดา จึง บังเกิดในท่านกลางนางอัปสรพลันหนึ่งในวนาเทวา โโยซึ่งในพวกดวงฤทธิ์ ๆ เทพพุทธนั้นไม่มีชื่อว่าเจ้ามาเลย เทพพุทธนั้นแผ่รังสี ภูมิจักขามเมืองโกลสัมพันธ์ว่า ได้ยินว่า พระบรมศาสดาดาดูนาถถึงกรงสุวัตดีแล้วจึงได้ไป ณ ที่นั้น เพื่ออาราธนาสวดขอพระบรมศาสดา ๆ พระเจ้าโกณฑสังสดับว่า ได้ยินว่า พวกภูมิชาวเมืองโกลสิม ผู้ออกการแตกร้าวเหล่านั้นกลมๆ จึงเข้าไปฟังพระบรมศาสดา การแต่พระองค์ผู้เจริญ หมอนั่นจำไม้ ยอดให้กุญแจหลานเข้าสามายแม้นเฉลียวของหมอนั่น ๆ พระบรมศาสดาร้องหาพิธี ภิกษุเหล่านั้นเป็นผู้ มีศีล (แต่) พวกเธอ ไม่เชื่อฟังคำของอาตมาเพราะวิทยากันอย่างเดียว ๆ บัดนี้พวกเขากลับมา เพื่อขอชม อามา มหาพิธิ ขอให้พวกเธอ จงมาเกิด ๆ แม้น่อนไอนิติทิศกิรณกูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์จำไม่ยอมให้กุญแจเหล่านั้นเข้าสามายวิหารดังนี้ ถูกพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงปฎิเสธอย่างนั้น เหมือนกัน จึงได้แง่แล้ว ๆ ก็เมื่อกุญแจเหล่านั้นถึงกรงสุวัตดีโดยลำดับแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงรับสั่งให้ทำ ที่สังข์ ณ ส่วนข้างหนึ่งแล้วให้ประทานเสนาะแก่กุญแจเหล่านั้น ๆ ภิกษุเหล่าอื่นไม่งั้นไม่ยื่นร่วมกับภิกษุ ชาวกรุงโกลมัพให้เหล่านั้นเลย ๆ