ปัญหาและเฉลย วิชาแปลคมครีเป็นไทย : หน้า 116/183

ก๙๖ { ปัญหาและเฉลย วิชาแปลคมครีเป็นไทย ประโยค ๑-๒ พระมหานามวดี กตปญฺโญ เฉลย ประโยค ๑-๒ แปล คมครีเป็นไทย แปล โดยหญิงชนะ ๗. ดังกล่าวโดยพิสดาร อ. อภิชาตโรค (โรอันเกิดแต่ลมพิษ เพียงดังว่าพิษแห่งฯ) ย่อมเกิดขึ้น ในเรือน ของราชคนยเศรษฐ์ ในพระนครชื่อตราราชครูฯ ครั้งเมื่ออิชวตกโรคนั้น เกิดขึ้นแล้ว อ.สิตวีรจันท ท. กระทำ ซึมลงจนเป็นตัน เพริญ ต. แต่ก็ ท.ยอมนาย ก. พาส และกรรมท. ย่อมตาย อ. เจ้าของแห่งเรือน ท. ยอมหายตาย ในกลางภายหลังแห่งงั้นทั้งปวง เพราะเหตุนัน อ. โรคนัน จับแล้ว ซึ่งเศรษฐีวร ถึงภรรยาด้วย ในกลางภายหลังแห่งงั้นทั้งปวงฯ อ. เศรษฐีและภรรยา ท. หล่านั้น ผู้อื่นโรคตุ๊ดแล้ว แลดูแล้ว ซึ่งพี่น้องแล้ว ในใกล้ มันก็เตนา ท. อ. เป็นแล้วด้วยน่าตา กล่าวแล้ว กะบุตรน้าว่า ดูก่อนพ่อ ได้ยินว่า ครั้งเมื่อโรคนี้ เกิดขึ้นแล้ว อ. ชน. ท. ทำลายแล้ว ซึ่งฟ่า หน้า ไปแล้ว ย่อมได้ ซึ่งชีวิต อ. เจ้า ไม่ลดแล้ว ซึ่งเรา ท. หนีแล้ว โดยประกาศใด โดยประกาศนั้น เป็นอยู่แล้ว อีก อ. โภคิแห่งทรัพย์สีสีม. นั้นเรา ท. ฝังดินไว้แล้ว ในที่นั้น ขุดขึ้นแล้ว ซึ่งโภคิแห่งทรัพย์ ท. หล่านั้น พึงสำเร็จ ซึ่งชีวิต ดั่ง ๆ อ. บุตรนัน ฟังแล้ว ซึ่งคำ ของมารดาและบิดา ท. หล่านั้น ร้องไห้อยู๋ ไว้แล้ว ซึ่งมารดาและบิดา ท. ฝ่ายแล้ว ต่อมอัดและบิดา ท. ผัสแล้วต่อภัยคอความตาย ทำลายแล้ว ซึ่งฟ่า หนีแล้ว ไปแล้ว สังฆ แห่งเขา อยู่แล้ว ในที่นั้น ลิ้มปี ท. สัมอง กลับมาแล้ว สู่ที่เป็นอยู่ของมารดาและบิดา ๆ อ. บุรันบัน ไปแล้ว สู่แท่งทรัพย์ ด้วยสามารถแห่งสัญญาณอันมารดาและบิดา ท.ให้แล้ว รู้แล้ว ซึ่งความแห่งทรัพย์เป็น ทรัพย์มิไรโจคาได้ คิดแล้วว่า อ. ใคร ๆ ย่อมไม่พร้อม ซึ่งเรา ถ้าว่า อ. เรา ชุดนั้นแล้ว ซึ่งทรัพย์ จักใช้ สอยใช่ อ. ชน ท. คิดแล้วว่า อ. ชุมทรัพย์ อุบรุตผู้สูงแล้วซึ่งยาก คนหนึ่ง ชุดนั้นแล้ว ดังนี้ จับแล้ว ซึ่งเรา พึงยื่นเมียเนิน กระไหรหนอ อ. เรา กระทำแล้ว ดังกล่าวร้าย พิงเป็นอยู่ ดังนี้ ครั้งนั้น อ. บุรันบัน นุ่งแล้ว ซึ่งเก่า ฝั่นหนึ่ง ถามอยู่ว่า อ.ใคร ๆ ผู้มีความต้องการ ด้วยบุคคลผู้ทำซึ่งการรับจ้าง มีอยู่หรือ ดังนี้ ถึงแล้ว ซึ่งถนนอันเป็นอยู่ของนายจ้าง ฯ แปล โดยอรรถ ๗. ครั้งนั้น พวกนายจ้างเห็นบุรุษนี้แล้ว กล่าวว่าว่า ถ้าท่านจักกระทำงานอย่างหนึ่งของพวกเรา พวกเราจักให้อาหารและค่าจ้าง ฯ บุรุษนั้นว่า ชื่ออะไร ฯ พวกนายจ้างตอบว่า งานปลูกและงานเตือน ถ้าท่านสามารถ ทำงานนี้แต่เช้าจนถึงเที่ยง ไปว่ากว่า พ่อพึงหลาย จงลูกเธอ จงพูเกียวน, จงเทียมโจ เวลานี้เป็นเวลาใบหน้าของช้างและม้าเป็นต้น มา ทั้งหลาย แต่พวกท่านก็ลูกของ จงตั้งข้าวตำจงหุข้ารวย ดังนี้ ๆ บุรุษนั้นว่า ได้ ๆ ครั้งนั้น ชนทั้งหลายได้เรือนหลังหนึ่งแก่บุรุษนี้ เพื่อเป็นที่พักอยู่ในที่ใกล้ ๆ บุรุษนั้นก็จะทำงานนั่นทุกวัน ฯ ต่อมาวันหนึ่ง พระเจ้าพิมพิสารได้ทรง สดับเสียงของบุรุษนี้ ฯ ก็พระเจ้าพิมพิสารทรงเป็นผู้ร เสียงร้องของสัตว์ทุกชนิด ฯ เพราะเหตุนี้ พระองค์จึงตรัสว่า นั่นเป็นเสียงของคนมีทรัพย์มาก ๆ ครั้งนั้น