พระมาหามณฑรี: กตปุฌโฒ ปัญหาและเฉลย : หน้า 113/183

พระมาหามณฑรี กตปุฌโฒ ปัญหาและเฉลย วิชาแปลมหาเศรษฐี ประโยค ๑-๒ ๑๐๔ เฉลย ประโยค ๑-๒ แปล มครเป้นไทย แปล โดยพี่ญาชนะ ๑. อ. พระศาสดา เมื่อเสด็จเข้าไปอาศัย ซึ่งพระนครชื่อว่าสัตพะะ ประทออบ ในสีสวาปัน (ป่าไม้สี่เสี้ยว) ทรงปรารถนา ซึ่งจุฬาและมฤคาหท ท.ตรัสแล้ว ซึ่งพระธรรมเทวนาค วาทว่า สถานจุฬา วิรณฺติ ดังนี้ เป็นต้น ๆ ดังจะกล่าวโดยผลัดา อ. ภุมมี ท. ผู้เป็นพี่น้องอ้ายกัน สามา คือ อ. จุฬาลด้วย อ. ชัมมกกล ด้วย อ. มฤคากด้วย ผู้ეტในพระนครชื่อว่าสัตพะะโดยปกติ ได้แล้ว ๆ อ. ในภูมิพ ท. ผู้เป็นพี่อ้ายชาย สาม เหล่านั่นนาหา -กุมผู้เผรีญฺญูที่สุดและกุมผู้เผฺญูที่สุด ท. เทียวไปแล้ว ในทีท ท. ยอมบามา ซึ่งก็นะ ด้วยร้อยแหงเกียน ท. ห้า ๆ ๆ อ. ชัมมกกล ย่อมขาย ซึ่งภัณฑะ อันคำภูพี่เจริญที่สุดและกุมทพีูนอ ยที่สุด ท. นำมาแล้ว ๆ ครั้งนั้น ในสมัยหนึ่ง ๆ พี่น้องชาย น. แม้นทั้งสอง เหล่านั้น ถือเอาแห นั่น คือ อ. สอง เหล่านั่นนาหา -มฤคากาเห็นแล้ว ซึ่งรีสกาวา ท. ผู้อยู่ในพระนครชื่อว่าสัตพะะโดยปกติ มีวิสตอัพมิระเบียบและของทอมเป็นดินในมือ ผู้อยู่ เพื่อกันพิพธรรม ในสมัยนี้อันเป็นที่ลึกลัน ถามแล้วว่า อ. ชน ท. เหล่นนี้ ย่อมไป ณ ที่ไหน ดังนี้ ฟังแล้ว ซึ่งเนื้อความนั้น เรียกมาแล้ว ซึ่งบอกชายผู้ยากสุด กล่าวแล้วว่า ดูอี๋ผู้อื่น จงเป็นผู้ไม่ประมาทแล้ว ในเกียว ท. จงเป็น แม้อ. เรา จักไป เพื่ออี๋ผีจงธรรม ดังนี้ ไปแล้ว ถวายบังคมแล้ว ซึ่งพระตกดก นั่งแล้ว ณ ที่สุดรอบแห่งบริบูรย์ ๆ ในวันนั้น อ. พระศาสด เมื่อเสด็จ ชืออนุพุทธิกา ตามอัธยาศัย ของมหากาลนั้น ตรีสแล้ว ซึ่งโทษด้วย ซึ่งความต่ำตรามด้วย ซึ่งความเศร้าหมองพร้อมด้วยแห่งกาม ท. โดยปรีายมิใช่นิ่ง ด้วยสามารถแห่งพระสูตรมีกัญขัสสูตรเป็นต้น ๆ แปล โดยอรรถรส ๒. มฤคากลึงพระธรรมเทสนานั้นแล้วกล่าวว่า ทราบว่า คนเราจำต้องละสิ่งทั้งปวงไป โภคทรัพย์ ทั้งหลายก็ยามไปไม่ได้ ถุทธั้งหลายกิจกำไม่ใช่โดยส่วนบุคคลผู้ใส่โลกหน้า ประโยชน์อะไรแก่ว่าช่วยอยู่ครองเรือน เมื่อมหาชนอวายบังคน (พระบรมศาสดา) แล้วหลีกไป ทูลบอกรพพระบรมศาสดา เมื่อพระบรมศาสดตรัสว่า ใครบังคนนั้นเอออรัง เอามิรบาระมี เมื่อพระบรมศาสดตรัสว่า ถ้าเช่นนั้น เองลางอนงาขัน กรุบูลา ๆ ขึ้นพระองค์ก็อยู่ เมื่อพระบรมศาสดตรัสว่า ถ้าเช่นนั้น เองลงจากขัน กราบกุลา ๆ แล้ว มาแล้ว ได้กล่าวน้องชายดังนี้ ดูอ๋อผู้อื่นก็จริง ซึ่งบอกแล้ว พระเจ้าผู้ดูแลทรัพย์สมบัติทั้งหมด ๆ ขุราลกามว่า ข้าแต่ ซึ่งแต่พระอัญญาชื่อว่า ข้าแต่