บทที่ 133: การประพฤติธรรมและการควบคุมวาจา : หน้า 168/433

ประพฤติธรรม ๑๓๓ สำรวมวาจาของตน ไม่กล่าวคําราคายินดีแกล้งผู้อื่นด้วยคําพูด 7. เว้นจากการพูดเพื่อเจือ คือไม่พูดเหลวไหล ไม่พูดพล่อยๆ สักแต่ว่ามีปากอยากพูดคําพูดไปสาระไม่ได้ แต่พูดถ้อยคําที่มีสาระ มีหลักฐาน มีอ้างอิง ถูกกาลเวลา มีประโยชน์ เจตนารมณ์ของกความธรรมบาถนี้ ต้องการให้ทุกคนมีความรับผิดชอบต่อถ้อยคําของตน 8. ไม่โลภอยากได้ของเขา คือไม่พึงแสวงที่จะเอาทรัพย์ของคนอื่นในทางทุจริต เจตนารมณ์ของกความธรรมบาถนี้ ต้องการให้คนเราเคารพในสิทธิข้าของผู้อื่น มิตใจใจพงษ์ปู่วัจนาไหวหวา เพราะความอยากได้ทรัพย์ของผู้อื่น ทำให้ใจพลอยแผล มีความ เเขื่อเพื่อเเผ่ พร้อมที่จะสร้างประโยชน์ให้แก่ส่วนรวม 9. ไม่พยาบาทปองร้ายเขา คือไม่ผูกใจเจ็บ ไม่คดีอาฆาตล้างแค้น ไม่จองเวร มีใจเบิกบาน แจ่มใสไม่บึนบัว ไม่กลัวกลัวด้วยไถ่สัจ เจตนารมณ์ของกความธรรมบาถนี้ ต้องการให้คนเรารักใคร่กล้าทน ไม่คิดทำลาย ทำให้จิตใจจงมองแผ่เผื่อเกิดความคิดสร้างสรรค์ 10. ไม่เห็นผิดจากกลองธรรม คือไม่คิดแย้งกับหลักธรรม เช่น มีความเห็นที่เป็น สัมมาทิจิฏฐิฐาน 10 ประการ คือ 1. เห็นว่าการให้ท่านดีจริง ควรทำ 2. เห็นว่ายึดบูชาและมีผล คือ เห็นวาการลงเคราะห์หยิบยื่นช่วยเหลือบุคคลอื่นเป็นสิ่งดี ควรทำ 3. เห็นว่าการบูชาบุคคลที่ครูบาอาจารย์ดีจริง ควรทำ 4. เห็นว่าผลแห่งกรรมดีกรรมชั่วเป็นจริง 5. เห็นว่โลกนี้มีจริง