ธรรมะเพื่อประชาชน: พระโพธิสัตว์และวิธูรบัณฑิต : หน้า 392/576

ธรรมะเพื่อประช วิธูรบัณฑิต บำเพ็ญ สัจจบารมี (๔) ๓๕๑ ในสัมปรายภพอย่างเดียว” จากนั้นพระโพธิสัตว์ได้ลงจาก บัลลังก์และกลับบ้านของตน ขณะเดียวกันนั้น ปุณณกยักษ์รุ่มร้อนใจเพราะคิดถึงธิดา นาคกัญญา อยากนำท่านวิธูรบัณฑิตไปแลกกับธิดานาคกัญญา โดยเร็วที่สุด แต่ท่านปุโรหิตปรามว่า “ท่านอย่าได้รุ่มร้อนใจไปเลย เราเป็นผู้มีอุปการะมากต่อท่าน เพราะไม่เห็นคล้อยตามพระราชา จึงพูดไปตามความจริงเท่านั้น ดังนั้นท่านจงรู้ว่าเราเป็นใหญ่ใน ตัวเอง เราขอพำนักอยู่กับครอบครัวอีก ๓ วัน เพื่อสั่งสอนบุตร และภรรยา จากนั้นเราจะไปกับท่าน” ปุณณกยักษ์ฟังแล้วคิดว่า บัณฑิตนี้พูดจริง ท่านมี อุปการะแก่เราอย่างมาก หากท่านจะขอให้เราพักอยู่ ๗ วัน หรือครึ่งเดือน เราก็จะยับยั้งอยู่ เมื่อปุโรหิตกลับถึงบ้าน ได้แจ้ง ภรรยาบุตรธิดาและทุกคนว่า “พระราชาได้พระราชทานพ่อให้ แก่มาณพคนนี้แล้ว พ่อคงมีความสุขในบ้านหลังนี้ได้อีกเพียง ๓ วัน ก็ต้องอำลาจากไป” ๓ ทุกคนพากันร้องไห้ด้วยความอาลัยอาวรณ์ ท่านได้ ปลอบใจให้ทุกคนหายเศร้าโศกว่า “ท่านทั้งหลาย อย่าวิตกไปเลย อย่าเศร้าโศกพิไรรำาพันไปเลย สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน มี ความแปรปรวนไปเป็นธรรมดา ยศที่สมมติ ย่อมมีวิบัติเป็นที่สุด”