พระธัมปัจจิจกา: ความหมายของการชนะและแพ้ : หน้า 152/231

ประโยค - คำินิธิพระธัมปัจจิจกา ยกขึ้นแกว่ง ภาค ๓ หน้า ที่ 152 สิ้นวาระ ๓ ตโยธ อำนีน ในกาลนี้ โส ราชา อ. พระราชานั่น ปราชิตวา ทรงแพ้แล้ว อาคโต เสด็จมาแล้ว กวา ทรงกระทำแล้ว อาหารป่าปัด ที่จะเข้าไปได้ด้วยพระกระยาธาร นิบินโน ทรงบรร- ทมแล้ว มนุญฺบ บนพระแท่น (จินดาน) ด้วยอ้อมทรงดำรงว่า อหิ อ. เราน อสฺกูชา ไม่ได้จาแล้ว จิรมู่ ทรง ปราชฎู เพื่อ อันยังเด็ก ผู้มีปากอันมีนามไม่สิ้นไปแล้วให้ฟัง ก็ ปอชน อ. ประโยชน์อะไร เม ของเรา ชีวิตตน ด้วยชีวิต อิติ ดังนี้ อิต ดังนี้ ตาคตสุต สแกพระตาค๎ สตฺถา อ. พระศาดา สุตวา ทรงสับแล้ว กิ จึงอัดคำ เตมฺ ภิกฺขูน จงลำนัน ท.เหล่านั่น วกวา ตรัสแล้วว่า ภิกขเวา ดูก่อนภิญญุ จ. ชินโนปี ปุกโโ อ. พูกโล ผู้ไม่ชนะอยู่ ปวสติ ย่อมาประมาณ ว่า จริงเวร ปน ส่วนว่า ปรชิโต ปุกโโล อ. บุตร ผู้อื่นบุคคลอื่นให้แพ้แล้ว สุตเดา ย่อมอน อน เป็นทุกนั่นเทียว อิติ ดังนี้ อาทิ ตรัสแล้ว คำ ว่า พระคาถา อิ Lire นี้ว่า หยี ปุกโโล อ. บุตรผู้นะอยู่ ปวสติ ย่อม ประสบ ว่า จงเวร ปราชิโต ปุกโโล อ. บุตรโล ผู้อื่นบุคคลให้แพ้แล้ว สุตเดา ย่อมอน ทุกบ เป็นทุกข์ อุปสนโ ต ปุกโโล อ. บุตร ผู้น้า ไปจนแล้ว ทิฏฺฐา แล้ว ฯลฯ อชบ ราชัย ซึ่งความ ชนะและความแพ้ สุตเด ย่อมอน สุข เป็นสุข อิติดังนี้ฯ