พระมหากัปปินเถระ: เรื่องราวการทรงธรรม : หน้า 105/581

ธรรมะเพื่อประช พระมหากัปปินเถระ ๑๐๘ แผ่นดินเถิด” ตรัสแล้วทรงควบม้าวิ่งไปบนผิวน้ำพร้อมอำมาตย์ พันคน ม้าเหล่านั้นวิ่งไปบนผิวน้ำดุจวิ่งไปบนแผ่นดิน แม้เพียง ปลายกับก็ไม่เปียกน้ำ เมื่อพระองค์เสด็จมาถึงแม่น้ำสายที่ ๒ ชื่อ นีลวาหนา ซึ่งมีความกว้างและลึกประมาณครึ่งโยชน์ พระองค์จะหาแพ หรือเรือก็ไม่มี พระองค์ดำริถึงการเสียเวลาในการแสวงหา จึงตั้ง สัตยาธิษฐานว่า “เราไม่มีความคลางแคลงสงสัยในพระรัตนตรัย และออกบวชอุทิศชีวิตเพื่อพระธรรม ด้วยอานุภาพของธรรม รัตนะ ขอแม่น้ำนี้จงเป็นเหมือนแผ่นดินเถิด” ตรัสแล้วทรงควบ ม้าไปบนผิวนํ้าได้อย่างอัศจรรย์ เมื่อมาถึงแม่น้ำสายที่ ๓ ชื่อ จันทภาคา กว้างและลึก ประมาณ ๑ โยชน์ แม่น้ำนั้นเต็มเปี่ยม จะหาแพหรือเรือก็ไม่มี พระองค์ดำริเช่นเดิม และตั้งสัตยาธิษฐาน “ระลึกถึงคุณของ พระสงฆ์” แล้วได้เสด็จไปบนผิวน้ำได้อย่างอัศจรรย์เช่นเดียวกัน ในเวลาย่ำรุ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรวจดูสัตวโลกว่า ผู้มีบุญท่านใดหนอ จะเข้ามาในข่ายพระญาณ ทรงทราบว่าพระ มหากัปปินะออกผนวชอุทิศเฉพาะพระองค์ จึงทรงเหาะไป ประทับรออยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ ทรงนั่งสมาธิคู่บัลลังก์ แล้วเปล่ง ฉัพพรรณรังสีไปหาพระราชา จนทำให้บริเวณนั้นมีสีเหลืองทอง