ธรรมะเพื่อประช : หน้า 139/581

ธรรมะเพื่อประช พระปิลินทวัจฉะ(๑) ๑๓๘ จะคิดอยู่เสมอๆ ว่า ทําอย่างไรจึงจะสามารถเปลี่ยนทรัพย์หยาบๆ ที่มีอยู่นี้ ให้กลายเป็นทรัพย์ละเอียดติดตัวไปได้ มีอยู่วันหนึ่งได้ไปเข้าเฝ้าพระศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า และฟังธรรมของพระพุทธองค์ ก็ได้เห็นพระปทุมุตตรสัมมา สัมพุทธเจ้า ทรงสถาปนาพระอรหันต์องค์หนึ่งไว้ในตำแหน่ง เอตทัคคะ เป็นภิกษุผู้เลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในความเป็นที่รัก ของเทวดา ทําให้กุลบุตรท่านนั้นปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้ ตำแหน่งอันทรงเกียรตินั้น ก็คิดว่า พระบรมศาสดาตรัสว่า บุญ เท่านั้นที่สามารถให้ผลได้ในทุกสิ่งที่ปรารถนา จะต้องสร้างบุญ ให้มากๆ จึงจะได้เป็นอย่างที่พระภิกษุเอตทัคคะรูปนั้น เมื่อคิดอย่างนี้แล้ว ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ได้ตั้งใจสร้าง บารมีอย่างเต็มที่ โดยไม่มีข้อแม้ข้ออ้างหรือเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น ตั้งหน้าตั้งตาตักตวงบุญอย่างเต็มที่ แล้วตั้งความปรารถนาให้ ได้ตาแหน่งอันเป็นที่รักของเทวดาทั้งหลายในสมัยของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในอนาคตกาลภายภาคเบื้องหน้า หลังจากที่ท่านละจากโลกแล้ว ได้ไปบังเกิดในสุคติโลกสวรรค์ เสวยทิพยสมบัติที่ละเอียดประณีตด้วยอำนาจแห่งบุญที่ตนเอง ได้สั่งสมไว้ พอหมดบุญจากเทวดาก็จุติลงมาเกิดเป็นมนุษย์ ละ จากมนุษย์ก็ไปเกิดเป็นเทวดา เวียนวนอยู่อย่างนี้นับภพนับชาติ