ธรรมะเพื่อประชา : หน้า 147/589

ธรรมะเพื่อประชา มหาปูชนียาจารย์ (๒) ๑๔๖ ด้วยเถิด หากการบรรลุธรรมของข้าพระพุทธเจ้า จะเป็นโทษ แก่พระศาสนาแล้ว ขออย่าได้ประทานเลย แต่ถ้าจะเป็นคุณแก่ พระศาสนาแล้ว ขอได้โปรดประทานเถิด ข้าพระพุทธเจ้าจะขอ อาสาเป็นทนายแก้ต่างให้แก่พระศาสนาไปจนตลอดชีวิต” พออธิษฐานเสร็จก็เริ่มปรารภความเพียรนั่งเข้าที่ท่าสมาธิ สักครู่ท่านเหลือบไปเห็นมดที่ที่ไต่อยู่ตามรอยแยก ภาวนาต่อไป ของแผ่นหิน จึงหยิบเอาขวดน้ำมันก๊าดมา เอานิ้วจุ่ม แล้วขีด เป็นวงรอบตัว แต่ขีดไปได้ยังไม่ทันถึงครึ่งของวงตัวที่นั่ง ก็เกิด ความคิดแวบขึ้นมาว่า “ชีวิตนี้เราได้สละไปแล้ว แต่ทําไมยังกลัว มดที่อยู่อีกเล่า” ท่านนึกละอายใจตัวเองขึ้นมา เลยวางขวดนํ้ามันก๊าด แล้วนั่งเข้าที่ปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่าง ประคองใจให้หยุดนิ่งต่อไป โดยไม่อาลัยอาวรณ์กับสิ่งใด พอหยุดนิ่งได้ถูกส่วน ดวงธรรมภายในที่ใสบริสุทธิ์ก็ ขยายใหญ่ ใสเหมือนกระจกคันฉ่องที่ส่องเงาหน้า สว่างยิ่งกว่า ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ขณะที่กำลังนิ่งๆ อยู่นั้น ก็มีเสียงผู้รู้ เกิดขึ้นมาจากกลางดวงสว่างนั้นว่า “มัชฌิมาปฏิปทา” แล้วก็เห็น จุดเล็กๆ เรืองแสงสว่างวาบขึ้นมาจากกลางดวงนั้น เสมือนเป็น จุดศูนย์กลางของดวงธรรม เมื่อมองไปเรื่อยๆ ก็เห็นดวงใหม่