การทำความเข้าใจจักรวาลและความสามารถของมนุษย์ : หน้า 307/589

ธีระ ประชา แสนโกฏิจักรวาล ๓๐๖ แสดงตนว่าเป็นผู้รู้ทั้งหลาย ก็ไม่สามารถกำหนดรู้ได้ เพราะอยู่ เหนือขีดความสามารถที่จะหยั่งถึงได้ ถ้าอยากรู้ว่าหมู่สัตว์ในโลก และจักรวาลนี้ ทั้งที่เป็นมนุษย์ และไม่ใช่มนุษย์มีจํานวนเท่าไร ก็สำรวจไม่ได้ เพราะสัตว์บก สัตว์ปีก สัตว์น้ำ กระทั่งสัตว์ เลื้อยคลาน ถ้าจะให้นับแล้วก็มากมายมหาศาล นับอย่างไรก็ ไม่หมด อีกทั้งการเวียนว่ายตายเกิดช้าแล้วช้าเล่า ก็ยังเป็นสิ่ง ที่มนุษย์ธรรมดากำหนดรู้ไม่ได้ว่า ตายจากตรงนี้แล้วจะไป บังเกิดที่ไหนต่อ ชาวสวรรค์เป็นอยู่กันอย่างไร แค่เพียงคำตอบ เรื่องนี้ก็ตื้อตันเสียแล้ว อากาศที่เราหายใจมีได้อย่างไร จักรวาล นี้กว้างใหญ่ไพศาลเพียงไหน ยังไม่มีใครตอบได้เลย เนื่องจากความสามารถที่เกิดจากจินตมยปัญญา และสุตมยปัญญาของมนุษย์มีขีดจำกัด แต่พลานุภาพของใจที่ เกิดจากภาวนามยปัญญานี้ เป็นความสามารถที่ไร้ขอบเขต และหาประมาณมิได้ เหมือนพระผู้มีพระภาคเจ้าของเราที่ได้รับ การเฉลิมพระนามว่า เป็นสัพพัญญู เพราะทรงรู้แจ้งทุกอย่าง เมื่อพระองค์ตรวจดูหมื่นโลกธาตุ ทรงเห็นทะลุปรุโปร่งหมดตั้ง แต่สมัยที่ได้ตรัสรู้ใต้ควงไม้พระศรีมหาโพธิ์ ทรงเป็นโลกวิทู คือ ผู้รู้แจ้งโลก ไม่ว่าจะเป็นความลี้ลับซับซ้อนในโลกนี้ ถ้าพระองค์ อยากรู้เรื่องอะไร สิ่งนั้นจะอยู่ไกลแค่ไหน หรือมีอะไรมาปกปิดไว้ พระองค์จะอาศัยธรรมจักษุ ซึ่งมองเห็นได้ชัด เหมือนน่าสิ่งนั้น