การวิเคราะห์การให้ทานของพระเวสสันดร : หน้า 535/589

Boประช วิเคราะห์การให้ทาน ของพระเวสสันดร (๒) ๕๓๔ พระโอษฐ์ มีน้ำพระเนตรเจือพระโลหิตไหลนองอาบสองแก้ม ด้วยพระเวสสันดรทรงรักพระราชโอรสธิดาอย่างยิ่ง แต่ได้ทรง อดกลั้นความเศร้าโศก เพราะทรงดำริว่า อย่าให้ทานของเรา เสียไปเลย พระเจ้ามิลินท์ฟังคำวิสัชนาแล้ว ได้ให้สาธุการ และ ยอมรับว่า “ข้าแต่พระนาคเสน พระคุณเจ้าได้ทําลายขายทิฏฐิ ย่ำยีถ้อยคำของผู้อื่นได้แล้ว ได้แสดงเหตุผลไว้เพียงพอแล้ว ทำให้เข้าใจปัญหาข้อนี้ได้ง่ายแล้ว” จะเห็นว่า การให้ของพระบรมโพธิสัตว์นั้น เป็นไปเพื่อ ประโยชน์ใหญ่อย่างเดียว ไม่ใช่เพราะเห็นแก่ตัว หรือทําผิดหลัก การให้โดยทั่วไป ทานครั้งนั้นเป็นทั้งอติทาน เป็นทั้งมหาทาน และเป็นหนึ่งในปัญจมหาบริจาคที่ทำได้โดยยาก การที่พระ เวสสันดรทรงบริจาคลูกทั้งสอง เพื่อให้เป็นทาสของพราหมณ์นั้น ย่อมไม่เป็นบาป เพราะตามธรรมดาของคนทั่วไป ลูกจ๋าเป็น ต้องช่วยเหลือบิดามารดา แม้ชีวิตของตนก็ควรสละ ผู้สละชีวิต เพื่อบิดามารดา ได้ชื่อว่าเป็นลูกยอดกตัญญู นั่นหมายถึงท่านได้ ทําดีแล้ว นอกจากไม่เป็นบาปแล้ว ยังชื่อว่าได้บุญอีกด้วย พวกเรานับว่า เป็นผู้มีบุญลาภอันประเสริฐ ที่ได้เกิดมา เป็นสาวกของพระพุทธองค์ผู้มีน้ำพระทัยเปี่ยมด้วยพระมหากรุณา