การนึกถึงองค์พระและการทำใจให้นิ่ง : หน้า 275/416

ให้ใจคลอเคลียอยู่กับความไม่ของดวงใจ ๆ หรือองค์พระใส ๆ อย่างใดอย่างหนึ่ง แล้วเวลานึกก็ต้องนึกเบา ๆ ค่อย ๆ นึก อย่าไปใช้กำลังในการนึกคิด หรือถ้าหากว่าเราดำใจกำลังไม่ได้ ก็ไม่ต้องไปนึก ทำใจให้นิ่งอย่างเดียว นิ่งอย่างสบาย ใจก็เบิกบาน แช่มชื่น นี้...ขยายไม่ใช่งิ่งแล้วแคบ ถ้านิ่งเป็นจะขยาย ถ้านิ่งไม่เป็นมันจะแคบ นิ่งแคบมันจะเป็นตอนที่เราตั้งใจมากเกินไป ไปบีบ ไปเค้น บีบเค้นใจของเรา อย่างนี้ผิดหลักวิชชา อย่าฝันดันทุรงทำต่อ นิ่งแล้วต้องขยาย ต้องรู้สบาย แม้ยังไม่เห็นอะไรตาม อยากให้ลูกทุกคนได้ตรงนี้ เข้าใจตรงนี้นะ เพราะฉะนั้นก็ต้องค่อย ๆ วางใจเบา ๆ เหมือนขนานก๋ี่ล่องลอยไปในอากาศ แล้วค่อย ๆ ตกไปในพื้นที่ดินดี พื้นน้ำดี ต้องเบาอย่างนั้นนะ นิ่งง่ายๆ เวลานึกถึงดวงหรือองค์พระให้นิ่งง่าย ๆ คล้ายกับเรานึกถึงดอกบัวที่เราอาจจะบูชาพระเจดีย์อย่างนั้น พอเรานึกภาพดอกบัว ดอกบัวก็เกิด บางคนชัดมาก บางคนชัดน้อย แต่ที่นึกไม่ออกเป็นไม่มี พอเรานึกถึงดอกบัว เรายื่นเข้าไป นั่นแหละคือภาพทางใจ ที่เราเรียกว่า "เห็น" เห็นอย่างนั้นไปก่อน แต่มันยังไม่สมบูรณ์ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์