อาบไปด้วยโลหิต : หน้า 173/586

อาบไปด้วยโลหิต Bะเพื่อประช รักจริงย่อมไม่ทิ้งกัน ๑๗๒ ฝ่ายนายพรานได้ถือดาบและหอกเดินมา เมื่อนางเนื้อ เห็นนายพรานแล้ว จึงเดินเข้าไปหาด้วยความองอาจ พลางขอ ชีวิตให้พญาเนื้อโดยกล่าวว่า “ข้าแต่นายพราน ท่านจงปูใบไม้ลง จงชักดาบ จงฆ่าข้าพเจ้าก่อน แล้วจึงฆ่าพญาเนื้อในภายหลังเถิด” นายพรานได้ฟังดังนั้น คิดว่า คนที่เป็นมนุษย์ยังไม่ให้ชีวิต ตนเพื่อประโยชน์แก่คนอื่นเลย ไฉนเนื้อนี้เป็นสัตว์เดียรัจฉาน ยังสละชีวิตของตนได้ทั้งยังกล่าวเป็นภาษามนุษย์ด้วยเสียง อันไพเราะอีกด้วย ชะรอยสัตว์นี้จะเป็นสัตว์มีบุญ ถ้าเรา ทําลายชีวิตของสัตว์ทั้งสอง บาปกรรมอันสาหัสก็จะตกอยู่ กับเรา วันนี้เราจะให้ชีวิตแก่สัตว์ทั้งสองตัวนี้ คิดดังนี้แล้ว นายพรานจึงเดินไปหาพระโพธิสัตว์ เอามีด ตัดบ่วงที่ข้อเท้า ค่อยๆ นำบ่วงออกจากเท้า แล้วเอาเอ็นต่อกับเอ็น เอาเนื้อปิดเนื้อ เอาหนังปิดหุ้มแล้วเอามือบีบนวดเท้า ด้วยอานุภาพ บารมีที่พระโพธิสัตว์ได้บำเพ็ญมาและเมตตาบารมีของนายพราน และด้วยอานุภาพแห่งมหาทานบารมีที่นางเนื้อยอมสละชีวิต ทําให้บุญบันดาลให้เอ็น เนื้อ และหนังที่ขาดกลับเป็นปกติดังเดิม ในทันที พระโพธิสัตว์คิดว่า นายพรานนี้เป็นที่พึ่งของเรา แม้เรา