บุพกรรม นำพาชีวิต : หน้า 472/586

ธรระพี ประช บุพกรรม นำพาชีวิต ๔๗๑ กว่าท่านจะมีวันนี้ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มีที่มาที่ไปโดยมี บุญและบาปอยู่ฉากหลัง พระจุลปันถกนี้ ท่านมีพระพี่ชายอยู่ องค์หนึ่งชื่อว่า มหาปันถูก ซึ่งได้ออกบวชจนกระทั่งบรรลุ พระอรหัตเสวยเอกันตบรมสุข ด้วยกายธรรมอรหัต เมื่อพบ ความสุขที่แท้จริง ท่านหวนระลึกถึงน้องชาย คิดอยู่ทุกวันว่า ทําอย่างไรจึงจะให้น้องชายของเราได้เข้าถึงความสุขอย่างนี้ บ้าง ท่านตัดสินใจเข้าไปหาโยมตาซึ่งเป็นเศรษฐี และขอน้อง ชายกับโยมตาว่า “อาตมาใคร่อยากจะให้จุลปันถกได้มีโอกาส บวชบ้าง หากโยมตาอนุญาต” โยมตาเป็นผู้ที่มีศรัทธาในพระพุทธศาสนาอยู่แล้ว เมื่อ พระหลานชายขอเช่นนั้น ก็ตกลงอนุญาต แม้ตนจะมีหลานรัก เหลือเพียงคนเดียว แต่เมื่อมองเห็นหนทางสว่างหนทางแห่ง ความสุขที่แท้จริงของหลานชายจึงอนุญาต พระมหาปันถกเถระ ให้จุลปันถกบวช และสอนพระคาถาให้บาทหนึ่งว่า “ดอกบัวชื่อว่าโกกนุท มีกลิ่นหอมบานแต่เช้าตรู่ จึงมี กลิ่นไม่สิ้นไป ฉันใด เธอจงทอดทัศนาการดูพระอังคีรสผู้ไพโรจน์ ดุจพระอาทิตย์ส่องแสงอยู่กลางเวหา ฉันนั้น” หลังจากสอนพระคาถาบาทนี้แก่น้องชายอยู่ถึงสี่เดือน ก็ไม่เห็นว่าจุลปันถูก จะสามารถจดจำได้ เพราะกรรมเก่าของ