บุญและความสำเร็จ : หน้า 510/586

ธรระพี ประช ผู้เลิศ ทางมีลาภ (๑) ៥០៩ หนุ่มชนบทได้ถวายนํ้าผึ้งผสมกับนมส้ม ใส่ลงไปในบาตรของ พระภิกษุสงฆ์จนครบหมดทุกรูป หลังจากพระพุทธองค์เสวยภัตตาหารแล้ว ท่านได้ลุกไป ทูลขอพรว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า วันนี้ข้าพระองค์ได้เห็น ชาวเมืองพันธุมดี นําเครื่องสักการบูชามาถวายแด่พระองค์ ขอให้ ข้าพระองค์ได้มีส่วนในผลบุญนี้ และด้วยอานิสงส์ของการถวาย น้ำผึ้งขอให้ข้าพระองค์เป็นผู้เลิศด้วยลาภในอนาคตกาลด้วยเถิด” พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงประทานพรว่า “จงสำเร็จสมดัง ปรารถนาเถิด” ทรงอนุโมทนาในทานของหนุ่มชนบทและชาวเมือง จากนั้นจึงเสด็จกลับพระวิหาร ฝ่ายกุลบุตรนั้นได้ตั้งใจกระทำ บุญกุศลตลอดมาจวบจนสิ้นอายุขัย ท่านได้ท่องเที่ยวเสวยสมบัติ ในเทวโลกและมนุษยโลกตลอดกาลนาน เราจะเห็นได้ว่า บุญเป็นสิ่งสำคัญ เป็นต้นเหตุแห่งความ สําเร็จทั้งปวง สิ่งอื่นเป็นเพียงองค์ประกอบเท่านั้น ซึ่งทั้งบุญ และบาปล้วนอยู่ในตัวเรา เป็นสิ่งที่ใกล้ตัวที่สุด ไม่ใช่เป็นสิ่งที่ ไกลตัวเรา คนส่วนใหญ่เหมือนคนสายตายาว มักมองไม่เห็นสิ่งที่ ใกล้ตัว และมักคิดว่า เรื่องบุญบาปเป็นเรื่องไกลตัว จึงประมาท ไม่สั่งสมกุศลความดี อันที่จริงทั้งบุญและบาปเกิดขึ้นในใจเรา ตลอดเวลา และเกิดจากการกระทำด้วยกาย วาจา ใจของเรา