ธรรมะเพื่อประช : หน้า 252/580

ธรรมะเพื่อประช มหาทานบารมีแห่งยุค ๒๕๑ ทางรอดของชีวิตในสังสารวัฏ คือการเจริญสมาธิภาวนา เพื่อให้เข้าถึงที่พึ่งที่ระลึกภายใน คือพระธรรมกาย สิ่งนี้เป็น หน้าที่หลักและเป็นกรณียกิจที่สำคัญอย่างยิ่งในการเกิดมาเป็น มนุษย์ เราเกิดมาในภพชาติหนึ่งๆ มีวัตถุประสงค์เพื่อมุ่ง แสวงหาความบริสุทธิ์ หลุดพ้นจากกิเลสอาสวะจากการเป็น บ่าวเป็นทาสของพญามาร การนําเนินจิตเข้าสู่หนทางสายกลาง ภายในเท่านั้น ที่เป็นทางรอดทางเดียว เป็นหนทางที่ปลอดภัย จากกิเลสอาสวะทั้งปวง ดังนั้นควรที่จะดำเนินจิตของเราให้ เข้าสู่เส้นทางสายกลางของพระอริยเจ้าทั้งหลาย การที่จะ ดำาเนินจิตเข้าสู่ภายในได้นั้น เราต้องหมั่นเจริญสมาธิภาวนา ทำใจหยุดใจนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ให้ได้ตลอดเวลาใน ทุกอิริยาบถ มีถ้อยคําของเทพบุตรท่านหนึ่งที่กล่าวไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า มหาทานที่ข้าพระองค์ บริจาคไทยธรรมเป็นอันมาก บ่าเพ็ญมาตลอดกาลนาน ไม่ได้มีผลมาก เพราะเว้นจากทักขิไณยบุคคล เหมือนพืชที่ หว่านลงในนาที่ไม่ดี แต่การให้ภิกษาทัพพีหนึ่งของอินทก- เทพบุตรมีผลมากยิ่งกว่า เพราะสมบูรณ์ด้วยทักขิไณยบุคคล