การสั่งสมบุญเพื่อชีวิตหลังความตาย : หน้า 440/580

ธรระพี ประช ที่พึ่งในภพหน้า ๔๓๙ แผดเผาแล้ว ก็ฉันนั้น บุคคลควรนำออกมาด้วยการให้ทาน สิ่ง ที่ให้ไปแล้ว ย่อมเป็นอันบุคคลนำออกมาดีแล้ว ความสำรวม ทางกาย วาจาและใจในโลกนี้ ย่อมเป็นไปเพื่อความสุขแก่ผู้ที่ละ โลกนี้ไป ผู้ซึ่งได้สั่งสมบุญไว้ตั้งแต่เมื่อยังมีชีวิตอยู่” พราหมณ์ได้ฟังพระธรรมเทศนาแล้ว เกิดความปีติ เลื่อมใส ยึดมั่นในพระรัตนตรัย และได้สำรวมกาย วาจา ใจ ประพฤติปฏิบัติธรรมจนตลอดชีวิต ละโลกนี้แล้ว ทั้งสองได้ไป บังเกิดในสุคติโลกสวรรค์ เราจะเห็นว่า ทุกชีวิตที่เกิดมาไม่ได้นําทรัพย์สมบัติใดๆ ติดตัวมา ครั้นแก่ตัวและละโลกนี้ไป ต่างต้องทิ้งทรัพย์สมบัติ ทั้งหมดไว้เบื้องหลัง ไม่มีสิ่งใดติดตัวไปได้ นอกจากบุญกุศลที่ได้ ตั้งใจทำไว้ดีแล้วนี้เท่านั้น ดังนั้นเมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ เราต้อง หมั่นสั่งสมบุญ เพราะบุญเท่านั้นจะเป็นที่พึ่งของเรา เป็นเพื่อนแท้ ที่ติดตัวเราไปทุกภพทุกชาติ เหมือนเงาติดตามตัวเราไป ฉะนั้น ขอให้เราอย่าได้ประมาทในชีวิต ให้รีบสั่งสมบุญบารมี ให้มากๆ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากวันเป็นเดือน จากเดือน เป็นปี เผลอประเดี๋ยวเดียว ก็แก่ ก็ชรากันแล้ว เมื่อถึงวันนั้น หากเราได้มองย้อนกลับมาพิจารณาการกระทำที่ผ่านมา จะพบว่า เราได้ใช้วันเวลาอย่างมีคุณค่า ทำสิ่งที่เป็นที่พึ่งแก่ชีวิต ด้วย