พระธัมม์ปิฏกฉบับแปล ภาค ๑ หน้า 209 : หน้า 211/217

ประโยค - พระธัมม์ปิฏกฉบับแปล ภาค ๑ หน้า ที่ 209 สวรรคภัณฑะในสถานที่ตนไปแล้ว ๆ เที่ยวบรรจุธรรมแก้วกู้ ๕๐๐ รูป ได้เป็นอาจารย์ของคณะใหญ่ ๑๘ คณะ ภิกขุทั้งหลาย เรียนพระมักกฏฐานในสำนักพระศาสดาแล้ว ไปสู่ที่อยู่ของพระเวนอนภู (รูปอัปปภิวิสาสนา) ตั้งอยู่ในอาวาท ของท่าน บรรลุพระอรหัตแล้ว มัสการพระเวนว่า "กระผม ทั้งหลายใครจะเฝ้าพระศาสดา." พระเวนกล่าวว่า "ไปเถิด ผู้อายุ ท่านทั้งหลาย จงถวาย บังกมพระศาสดา มัสการพระมหาเถระทั้ง ๘๐ รูป ตามคำของเรา จงบอกกระแสพระศาสดาผัสสาหของเราบ้างว่า ท่านอาจารย์ของกระผม ทั้งหลาย มัสการได้เท้า" ดังนี้แล้วส่งไป ภิกษุเหล่านั้นไปสู่จาร ควณบังกมพระศาสดาและมัสการพระอสีติมหาเถรแล้ว ไปสำนัก พระค้นภิฏเฐะ เรียนว่า "ได้เท้า ขอรับ ท่านอาจารย์ของพวก กระผม มัสการถึงได้เท้า." ก็เมื่อพระศาสดานึกว่ามว่า "อาจารย์ ของพวกท่านนั่นเป็นใคร ?" ภิกษุเหล่านั้นเรียนว่า "เป็นภิกษุผู้ส หายของได้เท้า." เมื่อพระศาสดา (วิปสังขกิยม) ส่งบังเยี่ยมอย่างนี้เรื่อย ๆ อยู่ ภิกษุนั้น (คันถกะ) อดทนอยู่ได้สั้นๆกาลเล็กน้อย ภายหลังไม่ สามารถอดทนอยู่ได้ เมื่อพวกอาคันตุกภิกษาเรียกว่าคำ "ท่าน อาจารย์ของพวกกระผม มัสการได้เท้า" ดังนี้แล้ว จึงกล่าวว่า "อาจารย์ของพวกท่านนั่นเป็นใคร." เมื่อภิกษุทั้งหลายเรียนว่า "เป็น ภิกษุผู้สาหายของได้เท้า ขอรับ" จึงกล่าวว่า "ก่ออะไรเล่า ? ที่