พระธรรมปิฎกปรับแปล ภาค 4 - หน้าที่ 77 : หน้า 79/227

ประโยค - พระธรรมปิฎกปรับแปล ภาค 4 - หน้าที่ 77 ที่เรากล่าวชอบแล้ว ชนเหล่านั้นล้วนบ่งบงมาร ที่ข้ามได้ถามอย่างเอกแล้ว จักถึงฝั่ง." [แก้วรรถ] บรรดาบทเหล่านั้นว่า อุปปา คือ นิคหน่อย ไ่ด้แก่ ไม่มาก. ว่า ปราฆามโน คือบรรลุพระนิพพาน. บาทพระคำว่า อาณา อิตรา ปา ความว่า ฝ่ายประชาที่เหลือมีใด ย่อมเลาะไป ตามริมคลอง คือ ลักษณทูติว่านี้ และ มากนัก. ว่า สมมุทธกาย คืออัทรัสโดยชอบ ได้แก่รัศมีถูกต้อง. บทว่า ธรรม คือในเทวะธรรม. บทว่า สมุนาวุฒิติโน ความ ว่า ประพฤติสมควรแก่ธรรม ด้วยสามารถแห่งการฟังธรรมนันแล้ว นำเพียรปฏิบาให้แก่ธรรมมันแล้ว กระทำรดผลให้จง. บทว่า ปารเมสุญติ ความว่า ชนเหล่านั้น คือเห็นนานนั้น จักถึงฝั่งคืออนิพพาน. บทว่า มงจูเทียว ได้แก่ ภูมิอันเป็นไป ในภุฎิ อันเป็นสถานที่อาศัยของมังจู กล่าวอีกลอดสมร. บทว่า สุทธุตตร ความว่า ชนเหล่านั้นโดยประ พฤติสมควรแก่ธรรม. ชนเหล่านั้นล้วนคือเลยบ่อมมาร ที่นำมาอย่างเอก คือก้าวล่วงได้ ยกนากแล้วนั้น จักถึงฝั่งคือพระนิพพาน. ในเวลาบเทนุ ชนเป็นอันมาก บรรลุวิริยะทั้งหลายมี โศลดปลิดผลเป็นกันดังนี้แล. เรื่องการฟังธรรม จบ.