ความหมายของบุญ : หน้า 298/371

“บุญ” คืออะไร? ถ้าจะกล่าวโดยส่วนเหตุ “บุญ” หมายถึง ความผ่อง แผ้ว ความบริสุทธิ์ ความดีงาม สิ่งที่เป็นเครื่องชำระล้าง กาย วาจา ใจ ให้ปราศจากมลทิน เหมือนน้ำที่ใสสะอาด เป็น นํ้าแท้ ๆ ไม่เจือปนด้วยฝุ่นละอองหรือโคลนตม ย่อมมีอานุภาพ ในการล้างสิ่งที่แปดเปื้อนด้วยสิ่งโสโครกให้สะอาด นอกจากนี้ ยังมีคุณประโยชน์อย่างอื่นอีกมากมาย สุดจะพรรณนาให้หมดสิ้น ถ้าจะว่าโดยส่วนผล “บุญ” หมายถึง ความสุข ดังพุทธภาษิตว่า “ภิกษุทั้งหลายเธออย่ากลัวบุญเลย คำว่าบุญนั้นเป็นชื่อของ ความสุข” จากความหมายของคำว่า “บุญ” นี้ ย่อมชี้ให้เห็นว่า ใจที่ เศร้าหมองเป็นบาปนั้น จำเป็นจะต้องชำระล้างด้วยบุญ นั่นคือ บุคคลจะต้องประพฤติปฏิบัติแต่ความดีหรือกุศลกรรมทั้งปวง ซึ่งอาจจะยึดหลักทาน ศีล ภาวนา หรือศีล สมาธิ ปัญญา ก็ย่อม จะทำให้ใจบริสุทธิ์ได้ จากเรื่องราวในสามัญญผลสูตรนี้จะเห็นว่า ในทันทีที่ ปุญญวิปากสูตร อง. สตฺตก. ๒๓/๕๙/๙๐ ๒๙๖