หลักฐานธรรมชาติในคัมภีร์พระไตรปิฎก : หน้า 41/278

หลักฐานธรรมชาติภายในคัมภีร์พระไตรปิฎก หน้า 40 ทิศกสิถาน เตอร์กเมนิสถาน คีร์กีซสถาน ทีเบต และพื้นที่ฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศจีน เอเชียอาคเนย์ หมายถึง ดินแดนที่บางท่านเรียกว่า อุษาคเนย์ สุตติวงษ์เทพ อธิบายว่า อุษาคเนย์เคยเป็นแผ่นดินเดียวกัน เมื่อหลายๆ ปีมาแล้ว มี "แผ่นดินชุนดา" เชื่อมโยงถึงกันทั้งแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะ สำหรับแผ่นดินใหญ่ในปัจจุบัน ทิศเหนือ ถึงบริเวณทะเลสาบเตียนฉือที่เมืองคุณมหิง ในมณฑลยูนนาน ทิศตะวันออกถึงมณฑลกวางสี-กวางตุ้ง (จีน) ทิศตะวันตกถึงลุ่มน้ำพรหมบุตรในแคว้นอัสสัม (อินเดีย) ทิศใต้ถึงมาเลเซีย-สิงคโปร์ ส่วนหมู่เกาะ นอกจากรวมถึงหมู่เกาะอันดามัน (Andaman Islands) กับหมู่เกาะนิโคบาร์ (Nicobar Islands) ในทะเลอันดามันนั่นแล้ว ยังมีขอบเขตครอบคลุมถึงฟิลิปปินส์และหมู่เกาะทางทะเลใต้ เช่น หมู่เกาะอินโดนีเชีย ติมอร์ และบรูไน ฯลฯ ทั้งนี้ อาจจะกล่าวได้ว่าไทยเป็นศูนย์กลางของอุษาคเนย์โดยสภาพทางภูมิศาสตร์ ในที่นี้ ขอบเขตการศึกษาคัมภีร์โบราณจะจำกัดอยู่เฉพาะในดินแดนที่นับถือพุทธศาสนาแต่โบราณ และมีคัมภีร์ที่สามารถสืบค้นได้ในขณะนี้ ระเบียบวิธีวิจัย ศึกษาเอกสารปฐมภูมิและทุติยภูมิ โดยเอกสารปฐมภูมิ (primary sources) ได้แก่ พระไตรปิฎกคัมภีร์พระพุทธศาสนาในภาษาบาลี อรรถกถา และฎีกา คัมภีร์พระพุทธศาสนาในภาษาสันสกฤต คัมภีร์พระพุทธศาสนาในภาษาคารา หรือคัมภีร์พระพุทธศาสนาในภาษาปรากฤต คำสอนพระพุทธศาสนาในคัมภีร์ที่แปลเป็นภาษาจีนและทีเบต คัมภีร์อัษฎธรรม รวมถึงจารึก