พญาช้างโพธิสัตว์และนายพราน : หน้า 505/584

Bะเพื่อประช พญาช้าง โพธิสัตว์ ៥០៤ การคลุกคลีด้วยหมู่คณะ จึงหลีกออกจากหมู่ ปลีกวิเวกไปรักษา ศีลอยู่ตามลำพัง สมัยนั้น มีพรานป่าชาวเมืองพาราณสีผู้หนึ่ง เข้าไป เสาะแสวงหาของป่ามาเลี้ยงชีพ ได้เกิดพลัดหลงจำทางออกไม่ได้ หลงทางอยู่หลายวัน คิดว่าต้องอดตายอยู่ในป่านี้แน่ จึงร้องไห้ คร่ำครวญให้เจ้าป่าเจ้าเขาช่วยชี้แนะทางออกจากป่า พญาช้าง ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญของนายพราน บังเกิดความสงสาร จึงเดินเข้าไปหาใกล้ๆ พลางเปล่งด้วยสำเนียงของมนุษย์ว่า “เหตุไรท่านจึงเที่ยวร้องไห้คร่ำครวญอยู่ในป่าเช่นนี้” นายพราน บอกว่า “เราหลงทางอยู่ในป่าแห่งนี้มาหลายวันแล้ว ขอท่านได้ โปรดชี้ทางออกด้วยเถิด” พระโพธิสัตว์ได้ปลอบใจว่า “ท่านอย่ากลัวไปเลย ข้าพเจ้า จะช่วยเหลือท่านเอง” พญาช้างให้นายพรานขึ้นนั่งบนหลัง พาไปหาผลไม้กินจนอิ่มหนำสำราญ จากนั้นพาออกเดินทางไปสู่ ถิ่นมนุษย์ ก่อนจากกัน พญาช้างได้ขอร้องนายพรานว่า ถ้ามี ใครถามถึงที่อยู่ของตน ขออย่าได้บอกเป็นอันขาด เนื่องจากนายพรานเป็นคนอกตัญญู ตลอดทางคิดแต่ จะกลับมาตัดงาของพญาช้างเชือกนี้เท่านั้น จึงพยายามจดจํา หนทาง เมื่อนายพรานไปถึงเมืองพาราณสีเห็นรูปแกะสลักต่างๆ