ธรรมะเพื่อประชาชนและความเข้าใจในมหาพรหม : หน้า 118/584

ธรรมะเพื่อประช มหาพรหม ผู้เห็น ผิด เห็นที่ไม่ตรงตามความเป็นจริง เมื่อไม่มีผู้ใดแก้ไขปัญหาที่ ติดค้างในใจมายาวนานได้ ท่านจึงมีความเห็นว่า การเกิดเป็น มหาพรหมนี้ เป็นสิ่งที่เที่ยงยั่งยืนแล้ว ไม่มีการจุติไปไหน อายตนนิพพานอันเป็นที่ออกไปของสัตวโลกไม่มี *เรื่องราวชีวิตของพกพรหมนี้ มีอยู่ชาติหนึ่งท่าน นําเพ็ญฌาน ได้เข้าถึงฌานสมาบัติ ทำให้ได้บังเกิดเป็นมหา พรหมในชั้นเวหัปผลาพรหม มีอายุยืนถึง ๕๐๐ กัป จนหมดอายุ ขัย แต่เพราะยังไม่หมดบุญ จึงไปเกิดในชั้นสุภกิณหาอีกถึง ๖๔ กัป แล้วถอยลงมาเกิดในชั้นอาภัสสราอีก ๘ กัป ในชั้นอาภัสสรานี้ พกพรหมไม่สามารถระลึกถึงอดีต ที่เคยเกิดในชั้นเวหัปผลาและ สุภกิณหา หรือแม้แต่ที่ชั้นอาภัสสรานี้ ก็ไม่อาจระลึกได้ว่า ที่ เป็นเช่นนี้เพราะสาเหตุอะไร เมื่อระลึกถึงอดีตไม่ได้ จึงเกิด ความเห็นผิดคิดว่า ตนเป็นอมตะ ไม่เกิด ไม่แก่ ไม่ตาย ครั้งนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประทับอยู่ที่พระเชตวันมหาวิหาร ทรงรู้ ความปริวิตกแห่งใจของท้าวมหาพรหม ด้วยเจโตปริยญาณที่ บริสุทธิ์ จึงอันตรธานจากพระเชตวันไปปรากฏที่พรหมโลก เมื่อพกพรหมเห็นพระพุทธองค์ ได้กล่าวว่า “มาเถิด ท่านสหาย นับว่าท่านนี้มาในสถานที่ที่ดีที่สุดแล้ว ที่นี้ไม่มีการเกิด *มก. พรหมนิมันตนิกสูตร เล่ม ๑๙ หน้า ๔๔๑